Szkło Murano – historia, techniki, najważniejsze manufaktury i wartość kolekcjonerska. Jak rozpoznać prawdziwe szkło Murano?

SZkło Murano należy do najbardziej rozpoznawalnych rodzajów szkła artystycznego na świecie. Kolorowe wazony, misy, figurki, kielichy, przyciski do papieru, popielnice, dekoracje, żyrandole i niezwykłe kompozycje ze szkła od dziesięcioleci przyciągają kolekcjonerów antyków i przedmiotów vintage.

Dla jednych szkło Murano jest piękną dekoracją wnętrza. Dla innych – pełnoprawnym przedmiotem kolekcjonerskim, którego wartość zależy od autora, huty, techniki wykonania, okresu powstania, rzadkości oraz zachowania.

W świecie antyków szczególnie fascynujące jest to, że przedmiot wykonany kilkadziesiąt lat temu może wyglądać niezwykle nowocześnie. Murano potrafi łączyć tradycyjne techniki weneckich mistrzów z awangardowym wzornictwem XX wieku.

A co najważniejsze – ciekawe szkło Murano można znaleźć nie tylko w renomowanych antykwariatach i domach aukcyjnych. Czasami prawdziwe kolekcjonerskie perełki czekają na giełdach staroci, pchlich targach i wśród przedmiotów wystawionych bez dokładnej identyfikacji.


Czym jest szkło Murano?

Murano to niewielka wyspa położona w lagunie weneckiej, należąca do zespołu miejskiego Wenecji. To właśnie tutaj przez stulecia rozwijała się jedna z najbardziej znanych tradycji szklarskich Europy.

Historia weneckiego szkła jest znacznie starsza niż współczesne skojarzenie Murano z kolorowymi wazonami. Oficjalne Museo del Vetro w Murano wskazuje na początki weneckiego szklarstwa sięgające średniowiecza, a zachowane źródła potwierdzają istnienie weneckich szklarzy już w X wieku.

W XIII wieku działalność szklarzy została coraz bardziej uporządkowana, a w 1291 roku rozpoczął się ważny etap historii Murano, związany z przenoszeniem pieców szklarskich z Wenecji na wyspę. W kolejnych stuleciach Murano stało się jednym z najważniejszych centrów produkcji szkła artystycznego.

Dzisiaj historię tego rzemiosła można prześledzić w Museo del Vetro – Muzeum Szkła w Murano, którego kolekcja obejmuje obiekty od czasów rzymskich po współczesność, w tym ogromny zbiór historycznego szkła muranowskiego.

Dlaczego szklarzy przeniesiono na Murano?

Historia Murano jest bardzo ciekawa również z punktu widzenia gospodarki i bezpieczeństwa Wenecji.

Produkcja szkła wymagała pieców pracujących w bardzo wysokiej temperaturze, a drewniane konstrukcje i zabudowa Wenecji stwarzały ryzyko pożarów.

Przeniesienie hut na wyspę pozwalało również władzom Republiki Weneckiej lepiej kontrolować niezwykle cenną wiedzę rzemieślniczą.

Szklarze byli grupą posiadającą wyjątkowe umiejętności. Tajemnice produkcji szkła, receptury, sposoby barwienia oraz techniki dekoracyjne były przez pokolenia przekazywane wewnątrz warsztatów.

Z czasem powstały całe dynastie muranowskich szklarzy.

Do historycznych rodzin związanych z tradycją Murano należały między innymi Barovier, Ballarin, Della Pigna, Serena czy Mozzetto. Oficjalne Muzeum Szkła w Murano wymienia je wśród rodzin, które od XVI wieku budowały europejską sławę muranowskiego rzemiosła.


Złoty wiek szkła Murano

Za szczególnie ważny okres uznaje się XIV–XVII wiek.

Muzeum Szkła w Murano określa ten czas jako „Golden Age” – złoty wiek szkła muranowskiego. Właśnie wtedy weneccy mistrzowie osiągnęli niezwykły poziom techniczny i artystyczny.

Jednym z przełomowych osiągnięć było uzyskanie bardzo czystego, przejrzystego szkła przypominającego kryształ. Z rozwojem tej technologii wiązane jest nazwisko Angelo Baroviera, jednego z najsłynniejszych mistrzów w historii Murano.

W XVI wieku rozwijano między innymi:

  • szkło kryształowe,
  • dekoracje emaliowane,
  • grawerowanie,
  • filigran,
  • szkło wielobarwne,
  • techniki swobodnego formowania,
  • dekoracje inspirowane koronką.

W XVII wieku pojawiło się natomiast między innymi słynne aventurine, czyli szkło o charakterystycznym, migoczącym wyglądzie.


Millefiori – jedna z najbardziej rozpoznawalnych technik

Jeżeli ktoś mówi „Murano”, wielu osobom natychmiast przychodzą na myśl kolorowe kwiatki zatopione w szkle.

To właśnie millefiori.

Technika związana jest z wykorzystaniem specjalnych szklanych prętów, w których układa się warstwy różnokolorowego szkła. Po ogrzaniu pręt można rozciągnąć, a następnie pociąć na niewielkie przekroje. Każdy przekrój pokazuje przygotowany wcześniej wzór – często przypominający kwiat.

Następnie takie elementy mogą zostać zatopione w większej formie.

Oficjalne Museo del Vetro opisuje rozwój techniki murrine i millefiori oraz podkreśla szczególną rolę Vincenzo Morettiego w XIX-wiecznym odrodzeniu tej techniki.

Dlatego charakterystyczne kolorowe wzory w szkle nie są po prostu przypadkowymi plamkami.

Za ich powstaniem stoi skomplikowany proces technologiczny.


Najważniejsze techniki stosowane w szkle Murano

Dla kolekcjonera znajomość technik jest niezwykle przydatna.

Millefiori

Kolorowe przekroje szklanych prętów tworzące charakterystyczne kwiatowe lub geometryczne wzory.

Murrine

Technika wykorzystująca szklane elementy o określonym wzorze przekroju, które mogą być włączane do większych obiektów.

Filigrana

Cienkie szklane nitki układane w określony sposób, często tworzące efekt przypominający koronkę.

Incamiciato / szkło warstwowe

Obiekt może być tworzony z kilku warstw szkła o różnych kolorach i właściwościach.

Incalmo

Jedna z interesujących technik stosowanych przez muranowskich mistrzów. Polega na połączeniu oddzielnie wykonanych elementów szklanych poprzez ich podgrzanie i zespolenie.

Muzeum Szkła w Murano wymienia incalmo jako jedną z technik rozwijanych szczególnie w XX wieku.

Szkło sommerso

Jedna z najbardziej charakterystycznych technik kojarzonych z włoskim szkłem artystycznym XX wieku.

Polega na uzyskiwaniu efektu kilku nałożonych na siebie warstw przezroczystego szkła w różnych kolorach.

Technika ta była szczególnie rozwijana w Murano w połowie XX wieku. Muzeum wskazuje między innymi na twórczość Flavio Poliego dla Seguso Vetri d’Arte.


Szkło Murano w XX wieku – narodziny nowoczesnego designu

Dla współczesnego kolekcjonera szczególnie interesujące jest szkło Murano z XX wieku.

Na początku XX wieku muranowskie huty zaczęły coraz intensywniej współpracować z artystami i projektantami.

To zmieniło wszystko.

Szkło przestało być wyłącznie tradycyjnym rzemiosłem.

Stało się również częścią świata nowoczesnego designu.

Muzeum Szkła w Murano wskazuje, że już w pierwszych dekadach XX wieku firmy zaczęły współpracować z artystami i projektantami, a po 1920 roku takie połączenie sztuki, wzornictwa i technicznych możliwości Murano stało się stałym elementem produkcji.


Venini – jedna z najważniejszych nazw w świecie Murano

Jeżeli interesujesz się kolekcjonowaniem szkła Murano, prędzej czy później trafisz na nazwę Venini.

Firma stała się jednym z symboli nowoczesnego szkła artystycznego.

Ważną rolę odegrali związani z nią artyści i projektanci, między innymi:

  • Vittorio Zecchin,
  • Carlo Scarpa,
  • Fulvio Bianconi,
  • Tapio Wirkkala,
  • Toni Zuccheri.

Muzeum Szkła w Murano podaje, że Carlo Scarpa kierował artystycznie Venini w latach 1932–1947, a w 1948 roku jego następcą został Fulvio Bianconi.

To właśnie takie nazwiska sprawiają, że określone egzemplarze szkła Murano są dzisiaj traktowane nie tylko jako dekoracje, ale jako obiekty związane z historią designu XX wieku.


Seguso, Barovier, Toso i inne wielkie nazwiska

Rynek kolekcjonerski szkła Murano jest pełen nazwisk i nazw hut, które warto znać.

Do szczególnie ważnych należą między innymi:

Barovier / Barovier & Toso

Jedna z najbardziej znanych rodzin związanych z historią muranowskiego szklarstwa.

Venini

Firma szczególnie istotna dla historii nowoczesnego designu.

Seguso

Nazwisko i tradycja związane z jedną z najważniejszych rodzin szklarskich Murano.

Fratelli Toso

Jedna z historycznych hut Murano. Muzeum Szkła wskazuje, że została założona w 1854 roku i stała się jedną z ważniejszych hut XIX i XX wieku.

Salviati

Ważna marka związana między innymi z mozaiką i szkłem dmuchanym.

Archimede Seguso

Mistrz szczególnie kojarzony z eksperymentami dotyczącymi filigranu i lekkiego, ręcznie formowanego szkła.

Carlo Moretti

Marka i nazwisko szczególnie istotne dla powojennego wzornictwa szkła użytkowego i dekoracyjnego.

Oczywiście sama obecność nazwiska na spodzie przedmiotu nie jest jeszcze wystarczająca do potwierdzenia autentyczności.


Jak rozpoznać szkło Murano?

To pytanie bardzo często pojawia się wśród osób rozpoczynających przygodę z kolekcjonowaniem.

I tutaj trzeba uważać.

Nie każde kolorowe włoskie szkło jest szkłem Murano.

Nie każdy przedmiot z napisem „Murano” jest automatycznie wartościowym antykiem.

W przypadku konkretnego obiektu warto sprawdzić:

Sygnaturę

Na spodzie mogą znajdować się:

  • podpis,
  • etykieta,
  • naklejka,
  • znak huty,
  • numer modelu,
  • numer katalogowy.

Formę

Niektóre huty i projektanci mieli bardzo charakterystyczne wzory.

Technikę wykonania

Millefiori, sommerso, filigrana, incalmo czy szkło warstwowe mogą być ważnymi wskazówkami.

Jakość wykonania

Ręcznie formowane szkło często wykazuje subtelne różnice między egzemplarzami.

Pęcherzyki powietrza

W szkle artystycznym mogą występować pęcherzyki będące rezultatem procesu produkcyjnego, ale ich obecność sama w sobie nie potwierdza pochodzenia z Murano.

Pochodzenie

Najcenniejszą informacją może być historia przedmiotu.

Jeżeli wiadomo, z jakiej kolekcji pochodzi, gdzie został kupiony lub kto był jego wcześniejszym właścicielem, identyfikacja może być znacznie łatwiejsza.


Czy każde szkło Murano jest stare?

Nie.

To bardzo ważne.

Murano nadal produkuje szkło artystyczne. Historia nie zakończyła się wraz z latami 50. czy 60.

Oficjalne Museo del Vetro prezentuje zarówno obiekty historyczne, jak i współczesne, a tradycja szklarska na wyspie jest nadal żywa.

Dlatego określenia:

Murano

vintage Murano

antyczne Murano

stare szkło Murano

nie oznaczają tego samego.

Przedmiot może być współczesnym wyrobem muranowskim, przedmiotem vintage z drugiej połowy XX wieku albo znacznie starszym obiektem historycznym.


Szkło Murano z lat 50., 60. i 70. – dlaczego jest tak interesujące?

Właśnie ten okres jest szczególnie ciekawy dla osób zainteresowanych designem.

Po II wojnie światowej Murano stało się jednym z centrów eksperymentu w dziedzinie szkła artystycznego.

Projektanci wykorzystywali:

  • mocne kolory,
  • geometryczne formy,
  • abstrakcyjne kształty,
  • ciężkie szkło,
  • szkło warstwowe,
  • filigran,
  • millefiori,
  • incalmo,
  • nietypowe faktury.

Muzeum Szkła w Murano opisuje szczególnie intensywny rozwój różnych kierunków w latach 50. i 60., w tym ciężkiego szkła, sommerso oraz eksperymentów z tradycyjnymi technikami.

Dla wielu kolekcjonerów właśnie włoskie szkło vintage z połowy XX wieku jest jednym z najciekawszych obszarów kolekcjonerstwa.


Czy szkło Murano ma wartość?

Tak – ale podobnie jak w przypadku innych antyków nie każde szkło Murano ma taką samą wartość.

Na cenę konkretnego przedmiotu może wpływać:

  • producent,
  • projektant,
  • model,
  • rok produkcji,
  • technika,
  • kolorystyka,
  • rozmiar,
  • rzadkość,
  • stan zachowania,
  • kompletność,
  • sygnatura,
  • oryginalna etykieta,
  • dokumentacja,
  • pochodzenie.

Szczególnie interesujące mogą być obiekty związane z rozpoznawalnymi projektantami i hutami.

Muzeum Szkła w Murano określa XX-wieczne efekty pracy tamtejszych hut i projektantów jako obiekty, które stały się przedmiotem kultu wśród miłośników i kolekcjonerów szkła.


Najdroższe nie zawsze oznacza najstarsze

To jedna z podstawowych zasad kolekcjonowania szkła.

Wiek przedmiotu jest ważny, ale nie jest jedynym kryterium.

Dobrze zachowany projekt znanego artysty z połowy XX wieku może być dla kolekcjonera bardziej interesujący niż dużo starszy, anonimowy przedmiot.

Dlatego przy wycenie warto najpierw odpowiedzieć na pytanie:

Co dokładnie mam przed sobą?

Dopiero później:

Ile to może kosztować?


Gdzie szukać szkła Murano?

I tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda.

Jeżeli ktoś chce rozpocząć kolekcjonowanie szkła Murano, nie musi od razu wybierać się do Wenecji.

Warto zacząć od miejsc, w których pojawiają się przedmioty z prywatnych mieszkań, dawnych kolekcji i domów.

Giełdy staroci

Giełda staroci to jedno z najlepszych miejsc do polowania na rzeczy, których właściciel nie zawsze zna dokładną wartość.

Na stoisku może pojawić się:

  • wazon Murano,
  • misa,
  • popielnica,
  • figurka,
  • przycisk do papieru,
  • kielich,
  • ciężka szklana rzeźba,
  • komplet szklanek,
  • dekoracyjna kompozycja,
  • szkło sommerso,
  • millefiori.

Czasami przedmiot jest prawidłowo opisany.

Czasami sprzedający wie tylko, że „to stare włoskie szkło”.

A czasami nie ma żadnego opisu.

I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwe polowanie kolekcjonera.


Sprawdź kalendarium giełd staroci w Polsce

Jeżeli szukasz szkła Murano, antyków, starej porcelany, ceramiki, obrazów, mebli, zegarów i innych przedmiotów kolekcjonerskich, warto regularnie sprawdzać nasze:

Kalendarium Giełd Staroci, Antyków i Pchlich Targów w Polsce

Zebraliśmy tam informacje o giełdach staroci, targach antyków, jarmarkach kolekcjonerskich i pchlich targach w różnych regionach Polski.

To właśnie na takich wydarzeniach można znaleźć przedmioty, których nie ma w tradycyjnych sklepach z antykami.

Warto odwiedzać giełdy regularnie.

Oferta zmienia się z tygodnia na tydzień, a na każdym stoisku może pojawić się coś zupełnie innego.


Szkło Murano na Marketplace Starocia.com

Nie każdy ma jednak możliwość jeżdżenia na giełdy staroci.

Dlatego drugim miejscem, które warto regularnie sprawdzać, jest:

Marketplace Starocia.com – sklep ze starociami, antykami i przedmiotami kolekcjonerskimi

W internecie można spokojnie porównywać różne przedmioty, sprawdzać opisy, fotografie, sygnatury i obserwować, jakie rodzaje szkła pojawiają się na rynku.

Warto szukać nie tylko hasła:

„Murano”

ale również bardziej szczegółowych określeń:

  • szkło Murano,
  • wazon Murano,
  • stary wazon Murano,
  • vintage Murano,
  • szkło włoskie,
  • szkło sommerso,
  • millefiori,
  • murrine,
  • Venini,
  • Seguso,
  • Barovier,
  • Fratelli Toso,
  • Carlo Moretti,
  • Archimede Seguso,
  • Salviati,
  • włoskie szkło artystyczne.

Czasami sprzedający nie zna konkretnej nazwy techniki albo projektanta. Dlatego warto przeglądać również oferty opisane po prostu jako stare szkło, włoskie szkło, szkło artystyczne czy vintage.


Giełda staroci czy internet?

Najlepiej korzystać z obu możliwości.

Na giełdzie można wziąć przedmiot do ręki.

Można zobaczyć jego kolor w naturalnym świetle, obejrzeć podstawę, sprawdzić ewentualną sygnaturę i dokładnie przyjrzeć się powierzchni.

Internet daje natomiast możliwość spokojnego porównywania wielu ofert.

Dlatego kolekcjonerzy często łączą oba sposoby poszukiwań.

Giełda staroci = polowanie na przypadkowe odkrycie.

Marketplace = możliwość systematycznego wyszukiwania konkretnych przedmiotów.


Na co uważać kupując szkło Murano?

Rynek jest pełen przedmiotów, które przypominają szkło Murano.

Dlatego nie warto kupować wyłącznie dlatego, że sprzedający napisał:

„100% Murano”

albo

„stary włoski antyk”.

Najważniejsza jest identyfikacja.

Sprawdź:

  1. spód przedmiotu,
  2. sygnaturę,
  3. etykietę,
  4. technikę wykonania,
  5. formę,
  6. kolor,
  7. stan zachowania,
  8. pochodzenie.

Jeżeli przedmiot ma charakterystyczny model, można następnie porównać go z katalogami, muzealnymi zbiorami i archiwami producentów.


Dlaczego warto kolekcjonować szkło Murano?

Bo Murano jest wyjątkowym połączeniem rzemiosła, sztuki i designu.

Można rozpocząć kolekcję od jednego niewielkiego przedmiotu.

Potem pojawia się kolejny.

Wazon.

Misa.

Figurka.

Millefiori.

Sommerso.

A później zaczynamy rozpoznawać konkretne nazwiska i huty.

Nagle okazuje się, że za kolorowym kawałkiem szkła kryje się historia kilku pokoleń mistrzów.

To właśnie jest największa przyjemność kolekcjonowania.

Nie chodzi wyłącznie o posiadanie przedmiotu.

Chodzi o poznanie jego historii.


Murano to nie tylko wazony

Warto pamiętać, że kolekcjonerskie szkło Murano obejmuje ogromną liczbę przedmiotów.

Możemy spotkać:

Wazony

Od niewielkich form dekoracyjnych po ogromne, ciężkie kompozycje.

Misy i patery

Często charakteryzujące się niezwykłą kolorystyką.

Figurki

Zwierzęta, ptaki, ryby, postacie ludzkie i abstrakcyjne formy.

Przyciski do papieru

Niewielkie, ale często bardzo efektowne przedmioty.

Popielnice

Szczególnie popularne w XX wieku.

Kieliszki i szklanki

Niektóre wykonywane w całych kompletach.

Lampy i żyrandole

Jedne z najbardziej efektownych elementów wystroju wnętrz.

Rzeźby szklane

Duże kompozycje, które mogą być pełnoprawnymi dziełami sztuki.


Stare szkło Murano jako inwestycja?

W przypadku antyków lepiej mówić przede wszystkim o kolekcjonowaniu i wartości rynkowej niż traktować każdy zakup jako pewną inwestycję.

Ceny antyków mogą się zmieniać.

Zainteresowanie konkretnymi projektantami również może rosnąć lub spadać.

Dlatego osoba kupująca szkło Murano powinna przede wszystkim wiedzieć, co kupuje.

Najlepszym punktem wyjścia jest wiedza.

Im lepiej znamy:

  • producentów,
  • projektantów,
  • techniki,
  • okresy,
  • sygnatury,
  • modele,

tym łatwiej odróżnić interesujący przedmiot od przypadkowej dekoracji.


Najważniejsze nazwiska i marki, które warto znać

Jeżeli zaczynasz przygodę z kolekcjonowaniem szkła Murano, zapisz sobie te nazwy:

Venini

Barovier & Toso

Seguso

Archimede Seguso

Fratelli Toso

Salviati

Carlo Moretti

Vittorio Zecchin

Carlo Scarpa

Fulvio Bianconi

Tapio Wirkkala

Flavio Poli

Nie każdy przedmiot związany z tymi nazwiskami będzie automatycznie rzadki lub drogi. Jednak znajomość tych nazw znacznie ułatwia orientację w świecie włoskiego szkła artystycznego.


Szkło Murano – mały przedmiot, wielka historia

Historia Murano pokazuje, że szkło może być czymś znacznie więcej niż przedmiotem użytkowym.

Od średniowiecznych warsztatów weneckich, przez renesansowy rozwój technik, XIX-wieczne odrodzenie, aż po współpracę hut z największymi projektantami XX wieku – Murano przez stulecia nieustannie eksperymentowało.

Oficjalne muzeum na wyspie dzieli historię Murano między innymi na złoty wiek XIV–XVII wieku, XVIII-wieczne eksperymenty, XIX-wieczne odrodzenie oraz okres 1900–1970, kiedy szkło coraz silniej łączyło się ze światem designu.

I właśnie dlatego stare szkło Murano jest tak fascynujące dla kolekcjonerów antyków i staroci.

Niektóre przedmioty są niezwykle kolorowe.

Inne minimalistyczne.

Jeszcze inne wyglądają jak małe rzeźby.

Ale za każdym z nich może kryć się konkretna technika, huta, projektant i historia.


Polowanie na szkło Murano zaczyna się na giełdzie staroci

Jeżeli interesują Cię antyki, starocie, szkło artystyczne, porcelana, ceramika, stare obrazy i przedmioty kolekcjonerskie, warto wyrobić sobie nawyk regularnego odwiedzania giełd.

Nigdy nie wiadomo, co pojawi się na kolejnym stoisku.

Być może będzie to zwykła szklana popielnica.

A być może pod warstwą kurzu znajdzie się piękny wazon z lat 60., którego właściciel nie znał dokładnego producenta.

Właśnie takie sytuacje sprawiają, że kolekcjonowanie staroci jest tak emocjonujące.

Jeżeli planujesz kolejną wyprawę, sprawdź:

Kalendarium Giełd Staroci na Starocia.com

A jeśli wolisz szukać w domu, sprawdzaj również:

Marketplace Starocia.com

Bo świat antyków nie kończy się na muzeach i drogich aukcjach.

Czasami najciekawszy przedmiot stoi na zwykłym stole na giełdzie staroci.

I właśnie dlatego warto szukać.


Podsumowanie

Szkło Murano to jedna z najbardziej fascynujących dziedzin europejskiego szkła artystycznego. Jego historia obejmuje setki lat rozwoju technik, rodzinnych tradycji szklarskich, eksperymentów kolorystycznych i współpracy z artystami oraz projektantami.

Dla kolekcjonera szczególnie interesujące mogą być przedmioty wykonane technikami millefiori, murrine, sommerso, filigrana czy incalmo, a także szkło związane z takimi nazwami jak Venini, Barovier & Toso, Seguso, Fratelli Toso czy Carlo Moretti.

Najważniejsze jednak, aby przed zakupem nauczyć się patrzeć nie tylko na kolor i kształt.

Sprawdzaj spód, sygnatury, etykiety, technikę, formę, producenta i pochodzenie.

A potem ruszaj na giełdę.

Bo w świecie staroci nigdy nie wiadomo, czy stojący między innymi przedmiotami wazon nie okaże się właśnie tym, którego od dawna szukałeś.

Ceramika Vallauris – historia, sygnatury, artyści i wartość kolekcjonerska

Ceramika Vallauris to jedna z najbardziej charakterystycznych odmian francuskiej ceramiki artystycznej XX wieku. Kolorowe szkliwa, odważne formy, ręcznie wykonywane dekoracje, abstrakcyjne wzory, motywy roślinne i zwierzęce oraz charakterystyczna estetyka południa Francji sprawiły, że przedmioty powstające w Vallauris do dziś cieszą się zainteresowaniem kolekcjonerów.

Vallauris kojarzy się przede wszystkim z rozwojem ceramiki artystycznej po II wojnie światowej i z nazwiskami takimi jak Pablo Picasso, Roger Capron, Jean Derval, Suzanne Ramié, Gilbert Portanier czy Jean Gerbino. Nie oznacza to jednak, że każda ceramika z napisem „Vallauris” jest dziełem znanego artysty i ma wysoką wartość. Rynek ceramiki z Vallauris jest bardzo zróżnicowany.

Dla kolekcjonera najważniejsze są między innymi: autor, pracownia, okres powstania, technika wykonania, dekoracja, sygnatura, stan zachowania, rzadkość oraz proweniencja przedmiotu.

W tym artykule przyglądamy się bliżej temu, czym jest ceramika Vallauris, jak rozpoznać stare przedmioty z Vallauris, jakie nazwiska są szczególnie ważne dla kolekcjonerów oraz od czego zależy wartość francuskiej ceramiki artystycznej.

Czym jest ceramika Vallauris?

Vallauris to miejscowość na południu Francji, położona na Lazurowym Wybrzeżu, pomiędzy Cannes i Antibes. Przez wieki rozwijała się tutaj produkcja ceramiczna związana przede wszystkim z lokalną gliną i wyrobami użytkowymi.

Z czasem Vallauris stało się jednak czymś znacznie więcej niż ośrodkiem produkcji naczyń kuchennych. W XIX wieku ważną rolę w rozwoju ceramiki artystycznej odegrała rodzina Massier. Wprowadzano nowe sposoby szkliwienia, dekorowania i opracowywania powierzchni ceramiki.

Prawdziwy przełom nastąpił jednak w XX wieku. Szczególnie ważne były lata po II wojnie światowej, kiedy Vallauris stało się miejscem spotkania artystów, rzemieślników i ceramików.

W latach 50. XX wieku nastąpił złoty okres ceramiki Vallauris. Do miejscowości przyjeżdżali artyści, którzy eksperymentowali z gliną, szkliwami i formą. Powstawały zarówno przedmioty użytkowe, jak i dekoracyjne, rzeźby, wazony, talerze, misy, dzbany, plakiety i ceramika o charakterze artystycznym.

To właśnie z tego okresu pochodzi wiele przedmiotów, które obecnie można spotkać na rynku antyków, targach staroci, aukcjach i w kolekcjach prywatnych.

Dlaczego Vallauris jest tak ważne dla kolekcjonerów?

Historia Vallauris jest interesująca z punktu widzenia kolekcjonera przede wszystkim dlatego, że w jednym miejscu spotkało się wielu różnych twórców.

Nie istnieje jeden charakterystyczny wygląd całej ceramiki Vallauris. Poszczególne pracownie i artyści stosowali własne formy, kolory, techniki oraz sposoby sygnowania.

Dlatego dwa przedmioty określane jako „ceramika Vallauris” mogą wyglądać zupełnie inaczej.

Jeden może być prostym, kolorowym naczyniem wykonanym seryjnie dla rynku turystycznego. Inny może być ręcznie dekorowanym obiektem autorstwa znanego ceramika. Jeszcze inny może pochodzić z jednej z historycznych pracowni i przedstawiać charakterystyczny dla niej sposób dekoracji.

Dla kolekcjonera właśnie ta różnorodność jest jedną z największych zalet Vallauris.

Pablo Picasso i ceramika Vallauris

Nie sposób mówić o historii ceramiki Vallauris bez Pablo Picassa.

Picasso po raz pierwszy odwiedził Vallauris w 1946 roku, gdzie poznał Suzanne i Georges’a Ramié, prowadzących pracownię Madoura. Wkrótce ceramika stała się bardzo ważną częścią jego działalności artystycznej.

Od 1947 roku Picasso rozpoczął współpracę z pracownią Madoura, a Vallauris stało się jednym z najważniejszych miejsc jego pracy z ceramiką. Artysta eksperymentował z gliną, formą i dekoracją, wykorzystując między innymi motywy zwierzęce, ludzkie, mitologiczne oraz inspirowane kulturą śródziemnomorską.

Picasso miał ogromny wpływ na popularność Vallauris. Jego obecność przyciągnęła kolejnych artystów i przyczyniła się do rozwoju miejscowości jako ważnego centrum ceramiki artystycznej.

Trzeba jednak bardzo uważać na określenie „ceramika Picasso Vallauris”.

Nie każda ceramika z Vallauris jest ceramiką Picassa.

To bardzo ważne rozróżnienie dla osób kupujących antyki i przedmioty kolekcjonerskie.

Madoura – jedna z najważniejszych pracowni Vallauris

Pracownia Madoura zajmuje szczególne miejsce w historii ceramiki Vallauris.

Suzanne Ramié rozpoczęła działalność w Vallauris w 1938 roku. Po II wojnie światowej pracownia stała się miejscem współpracy z wieloma artystami, a od 1947 roku także z Picassem.

Madoura jest więc niezwykle istotnym punktem odniesienia przy identyfikacji części ceramiki związanej z Vallauris.

W przypadku przedmiotu przypisywanego Picasso szczególne znaczenie mają jednak nie tylko sama nazwa Vallauris czy nazwisko artysty, ale także dokładna identyfikacja obiektu, jego sygnatury, sposób wykonania, numeracja oraz dokumentacja.

Przy drogich obiektach nie warto opierać się wyłącznie na podobieństwie do zdjęcia znalezionego w internecie.

Ceramika Vallauris a złoty wiek lat 50.

Lata 50. XX wieku są dla Vallauris okresem szczególnym.

Właśnie wtedy miejscowość stała się jednym z najważniejszych centrów francuskiej ceramiki artystycznej. Pojawili się artyści, którzy połączyli tradycyjne techniki ceramiczne z nowoczesnym wzornictwem.

W tym okresie działali między innymi Roger Capron, Jean Derval, Gilbert Portanier i inni twórcy związani z miejscowym środowiskiem ceramicznym.

Dla dzisiejszego kolekcjonera oznacza to, że ceramika Vallauris z połowy XX wieku może być bardzo interesującym elementem kolekcji vintage i designu.

Roger Capron – jeden z najważniejszych ceramików Vallauris

Roger Capron należy do nazwisk, które warto znać przy kolekcjonowaniu ceramiki Vallauris.

W 1946 roku przeniósł się do Vallauris i założył pracownię Callis. Współpracował między innymi z Robertem Picaultem i Jeanem Dervalem, przyczyniając się do odrodzenia lokalnej ceramiki artystycznej.

W późniejszych latach Capron rozwijał działalność produkcyjną, tworząc między innymi przedmioty dekoracyjne, płytki ceramiczne, stoły oraz większe realizacje dekoracyjne.

Jego twórczość jest szczególnie interesująca dla osób kolekcjonujących francuski design XX wieku.

Przy przedmiotach przypisywanych Capronowi bardzo ważna jest jednak prawidłowa identyfikacja konkretnego modelu i okresu produkcji.

Nie każdy przedmiot noszący nazwisko Capron musi być unikatowym dziełem wykonanym własnoręcznie przez artystę. W twórczości Caprona występowała również produkcja seryjna.

To rozróżnienie może mieć duże znaczenie dla wartości przedmiotu.

Jean Derval i ceramika Vallauris

Jean Derval to kolejne ważne nazwisko związane z Vallauris.

Jego prace należą do charakterystycznych przykładów francuskiej ceramiki artystycznej XX wieku. W jego twórczości pojawiały się między innymi dekoracyjne naczynia, formy inspirowane naturą, motywy figuralne i ekspresyjne dekoracje.

Dla kolekcjonera istotne jest nie tylko samo nazwisko Derval, ale również sposób wykonania i dekoracji konkretnego obiektu.

Ceramika Vallauris była bowiem tworzona zarówno jako pojedyncze obiekty artystyczne, jak i jako produkcja przeznaczona do sprzedaży w większej liczbie egzemplarzy.

Jean Gerbino i charakterystyczna mozaika ceramiczna

Jednym z ciekawych twórców związanych z Vallauris był Jean Gerbino.

Gerbino znany jest przede wszystkim z charakterystycznej techniki wykorzystującej różnokolorowe kawałki gliny, które tworzą mozaikowy efekt na powierzchni przedmiotu.

Jego działalność w Vallauris rozpoczęła się w 1930 roku. Technika Gerbino wyróżnia się na tle wielu innych przedmiotów z Vallauris i może być bardzo pomocna podczas identyfikacji ceramiki.

Dla kolekcjonera jest to dobry przykład tego, dlaczego przy oglądaniu starej ceramiki warto zwracać uwagę nie tylko na sygnaturę, ale również na samą technikę wykonania.

Rodzina Massier – początki ceramiki artystycznej Vallauris

Historia ceramiki artystycznej Vallauris nie zaczyna się od Picassa.

Dużo wcześniej bardzo ważną rolę odegrała rodzina Massier.

W XIX wieku Jacques Massier oraz jego synowie Clément i Delphin rozwijali nowe techniki dekoracji i szkliwienia. Szczególnie istotne były kolorowe szkliwa oraz efekty metalicznych refleksów.

Massierowie odegrali ogromną rolę w przejściu od tradycyjnej ceramiki użytkowej do ceramiki artystycznej.

Ich wyroby mogą być dziś interesującymi antykami, a charakterystyczne szkliwa i dekoracje pomagają w identyfikacji przedmiotów.

Jak wygląda ceramika Vallauris?

Nie istnieje jeden wzór, po którym można rozpoznać całą ceramikę Vallauris.

To właśnie dlatego identyfikacja takich przedmiotów może być trudniejsza niż w przypadku niektórych manufaktur posiadających jeden bardzo charakterystyczny znak.

W ceramice Vallauris można spotkać:

  • intensywne kolory,
  • kontrastowe szkliwa,
  • dekoracje abstrakcyjne,
  • motywy roślinne,
  • motywy zwierzęce,
  • dekoracje geometryczne,
  • reliefy,
  • powierzchnie fakturowane,
  • efekty metaliczne,
  • dekoracje malowane ręcznie,
  • formy inspirowane naturą,
  • ceramikę użytkową,
  • wazony i misy,
  • talerze dekoracyjne,
  • dzbany,
  • plakiety,
  • rzeźby i obiekty figuralne.

Niektóre przedmioty są bardzo kolorowe i efektowne, inne natomiast mają spokojną, minimalistyczną formę.

Sygnatura Vallauris – jak rozpoznać ceramikę?

Jednym z pierwszych elementów, które powinien sprawdzić kolekcjoner, jest spód przedmiotu.

Na spodzie ceramiki mogą znajdować się:

  • sygnatura artysty,
  • nazwa pracowni,
  • napis Vallauris,
  • podpis autora,
  • znak wytwórni,
  • numer modelu,
  • oznaczenie dekoracji,
  • numer seryjny,
  • odręczne inicjały,
  • naklejka papierowa,
  • pieczęć.

Nie ma jednak jednej uniwersalnej „sygnatury Vallauris”.

To bardzo ważne.

Napis „Vallauris” może wskazywać na miejsce powstania lub związek przedmiotu z tamtejszym środowiskiem ceramicznym, ale sam w sobie nie jest dowodem autorstwa konkretnego artysty.

Dlatego przy wycenie starej ceramiki należy analizować cały przedmiot.

Gdzie szukać sygnatury ceramiki Vallauris?

Najczęściej sygnatury znajdują się na spodzie naczynia.

Warto dokładnie obejrzeć:

dno,

krawędź podstawy,

wewnętrzną część stopki,

boczną część podstawy,

pozostałości naklejek,

odciśnięte znaki,

napisy wykonane ręcznie.

Trzeba też pamiętać, że sygnatura może być częściowo zatarta, zamalowana lub niewidoczna z powodu zużycia.

W przypadku starej ceramiki nie powinno się więc automatycznie zakładać, że brak czytelnego podpisu oznacza brak wartości.

Jak rozpoznać starą ceramikę Vallauris?

Wiek ceramiki Vallauris może być trudny do ustalenia wyłącznie na podstawie wyglądu.

Przedmiot może wyglądać „staro”, ponieważ ma ręcznie wykonane szkliwo, nierówną powierzchnię czy charakterystyczne ślady produkcji.

To jednak nie wystarcza do określenia wieku.

Podczas identyfikacji warto zwrócić uwagę na kilka elementów.

Pierwszym jest sygnatura.

Drugim jest forma.

Trzecim sposób wykonania dekoracji.

Czwartym rodzaj szkliwa.

Piątym jakość i charakterystyczne cechy pracowni.

Szóstym stan zachowania.

Siódmym ewentualna dokumentacja lub pochodzenie przedmiotu.

Dopiero połączenie tych informacji daje znacznie bardziej wiarygodny obraz obiektu.

Czy każda ceramika Vallauris jest cenna?

Nie.

To jedna z najważniejszych rzeczy, które powinien wiedzieć początkujący kolekcjoner.

Popularność nazwy Vallauris sprawiła, że na rynku znajduje się bardzo dużo przedmiotów związanych z tą miejscowością.

Część z nich to wysokiej klasy ceramika artystyczna.

Część to dobrze zaprojektowane przedmioty vintage.

Część to produkcja seryjna.

Niektóre obiekty były przeznaczone przede wszystkim dla turystów odwiedzających południe Francji.

Dlatego sama informacja „Vallauris” nie wystarcza do określenia wartości.

Znacznie ważniejsze jest pytanie:

Kto wykonał przedmiot, kiedy powstał, w jakiej pracowni, jaką techniką i w jakim stanie zachował się do dziś?

Od czego zależy wartość ceramiki Vallauris?

Wartość kolekcjonerska ceramiki Vallauris zależy od kilku czynników.

Autor

Nazwisko znanego ceramika może mieć ogromne znaczenie dla wartości.

Inaczej będzie wyceniany anonimowy przedmiot z Vallauris, a inaczej dobrze udokumentowana praca znanego artysty.

Pracownia

Przynależność do konkretnej pracowni może pomóc w identyfikacji i określeniu wartości.

Okres powstania

Niektóre okresy w historii Vallauris są szczególnie interesujące dla kolekcjonerów, zwłaszcza złoty okres ceramiki artystycznej w latach 50. i 60. XX wieku.

Technika

Ręczna dekoracja, nietypowe szkliwa, reliefy, mozaikowe opracowanie powierzchni czy inne charakterystyczne techniki mogą zwiększać atrakcyjność obiektu.

Forma

Niektóre modele i formy są znacznie rzadsze od innych.

Stan zachowania

Pęknięcia, wyszczerbienia, naprawy, uzupełnienia i ślady klejenia mogą znacząco obniżać wartość.

W przypadku ceramiki szczególnie dokładnie należy sprawdzać krawędzie, podstawę, uchwyty, dzióbki i wystające elementy dekoracyjne.

Rzadkość

Obiekt występujący rzadko na rynku może być bardziej interesujący dla kolekcjonera niż popularny model produkowany przez wiele lat.

Ceramika Vallauris na targu staroci

Vallauris to bardzo ciekawy temat dla osób odwiedzających targi staroci i giełdy antyków.

Kolorowe ceramiczne wazony, misy, dzbany czy talerze często przyciągają uwagę już z daleka.

Problem polega na tym, że atrakcyjny wygląd nie zawsze oznacza wysoką wartość.

Na targu staroci warto przede wszystkim odwrócić przedmiot i dokładnie obejrzeć jego spód.

Sprawdź sygnaturę.

Obejrzyj dekorację.

Poszukaj charakterystycznych cech techniki wykonania.

Sprawdź, czy przedmiot nie był naprawiany.

Następnie spróbuj ustalić autora lub pracownię.

Szczególnie interesujące mogą być przedmioty z dobrze zachowaną sygnaturą, nietypową formą, ciekawą dekoracją i potwierdzonym pochodzeniem.

Giełdy staroci – prawdziwe polowanie na skarby

Jednym z najlepszych miejsc do poszukiwania starej ceramiki, antyków, porcelany, szkła i przedmiotów kolekcjonerskich są giełdy staroci organizowane w całej Polsce.

To właśnie na giełdach, targach antyków i lokalnych bazarach można czasami znaleźć przedmioty, których trudno szukać w zwykłych sklepach.

Stare naczynia, figurki, ceramika artystyczna, ceramika ludowa, obrazy, meble, zegary, książki i tysiące innych rzeczy – każda giełda może przynieść zupełnie inne znaleziska.

Dla osoby zainteresowanej ceramiką Vallauris giełda staroci może być szczególnie ciekawym miejscem poszukiwań. Kolorowy wazon, ręcznie dekorowana misa czy niewielki talerz mogą na pierwszy rzut oka wyglądać jak zwykły przedmiot dekoracyjny. Dopiero dokładne obejrzenie spodu i znajdującej się tam sygnatury może ujawnić nazwę pracowni, nazwisko artysty albo miejsce pochodzenia.

W przypadku ceramiki Vallauris warto zwracać uwagę przede wszystkim na sygnatury, charakterystyczne szkliwa, sposób dekoracji i jakość wykonania.

Jeżeli planujesz odwiedzić giełdę staroci, warto wcześniej sprawdzić aktualne terminy.

Kalendarium Giełd Staroci

Aktualne terminy giełd staroci, targów antyków i wydarzeń kolekcjonerskich znajdziesz w Kalendarium Giełd Staroci na Starocia.com.

Sprawdź Kalendarium Giełd Staroci

To miejsce dla każdego, kto chce wiedzieć, gdzie i kiedy odbywają się giełdy staroci, targi antyków oraz wydarzenia związane z kolekcjonerstwem.

Regularne sprawdzanie kalendarza może być szczególnie przydatne dla osób poszukujących konkretnych przedmiotów. Ciekawa ceramika Vallauris, stary francuski wazon, porcelanowa figurka czy sygnowany przedmiot dekoracyjny mogą pojawić się na giełdzie zupełnie niespodziewanie.

Na takich wydarzeniach warto również poświęcić czas na dokładne oglądanie stoisk. Najciekawsze znaleziska nie zawsze znajdują się w najbardziej reprezentacyjnych miejscach. Czasami wartościowy przedmiot leży pomiędzy zwykłymi starociami i dopiero znajomość sygnatur oraz historii poszczególnych pracowni pozwala dostrzec jego potencjał.

Marketplace Starocia.com – miejsce dla poszukiwaczy staroci

Poszukiwania nie muszą kończyć się na giełdzie.

Coraz więcej ciekawych przedmiotów można znaleźć również w internecie, przeglądając oferty kolekcjonerów, miłośników antyków i osób sprzedających przedmioty pochodzące z dawnych zbiorów.

Jeżeli interesują Cię antyki, ceramika artystyczna, stare przedmioty, porcelana, szkło, sztuka, kolekcjonerstwo i unikatowe znaleziska, warto regularnie zaglądać na Marketplace Starocia.com.

Sprawdź Marketplace Starocia.com

To miejsce, w którym mogą pojawiać się przedmioty pochodzące z prywatnych zbiorów, dawnych kolekcji i domowych kolekcji.

Wśród wielu ofert można znaleźć zarówno popularne przedmioty dekoracyjne, jak i znacznie ciekawsze obiekty dla kolekcjonerów. Dotyczy to również ceramiki – dobrze zachowany, sygnowany wazon lub misa z Vallauris może być znacznie bardziej interesująca niż przedmiot bez określonego pochodzenia.

Dla kolekcjonera internetowe oferty są również dobrym sposobem na porównywanie różnych przedmiotów, poznawanie cen i obserwowanie tego, jakie modele oraz nazwiska pojawiają się na rynku.

A czasami wśród wielu ofert można znaleźć prawdziwy skarb – starą, sygnowaną ceramikę, której autorstwo lub pochodzenie można powiązać z konkretnym artystą albo pracownią.

Ceramika Vallauris – na jakie uszkodzenia uważać?

Ceramika może wyglądać bardzo dobrze na pierwszy rzut oka, ale dokładne oględziny są niezwykle ważne.

Warto sprawdzić:

  • pęknięcia,
  • włosowate spękania,
  • wyszczerbienia,
  • ubytki szkliwa,
  • naprawy,
  • klejenia,
  • rekonstrukcje,
  • przemalowania,
  • uszkodzenia podstawy,
  • ślady wcześniejszych ingerencji.

Niektóre naprawy mogą być trudne do zauważenia bez dokładnego obejrzenia przedmiotu w dobrym świetle.

W przypadku droższej ceramiki warto również obejrzeć ją pod różnymi kątami i sprawdzić, czy dekoracja oraz szkliwo są zgodne z charakterem danego obiektu.

Ceramika Vallauris a ceramika użytkowa

Nie wszystkie przedmioty z Vallauris były tworzone jako dzieła sztuki.

Wśród ceramiki można znaleźć również przedmioty użytkowe.

Są to między innymi talerze, misy, dzbany, wazony, półmiski czy inne elementy wyposażenia wnętrz.

To ważne, ponieważ funkcja przedmiotu może wpływać na jego zużycie.

Ceramika użytkowa mogła być przez lata używana w gospodarstwie domowym, dlatego często posiada ślady użytkowania.

Z kolei przedmiot dekoracyjny, który przez kilkadziesiąt lat stał w gablocie, może zachować się znacznie lepiej.

Ceramika Vallauris jako element wnętrza

Ceramika Vallauris jest również bardzo interesująca dla osób zajmujących się aranżacją wnętrz w stylu vintage, mid-century modern i retro.

Charakterystyczne kolory i formy świetnie pasują do wnętrz inspirowanych designem lat 50., 60. i 70.

Wazon Vallauris może być zarówno obiektem kolekcjonerskim, jak i dekoracją.

W przypadku wartościowych przedmiotów warto jednak zachować ostrożność przy ich użytkowaniu.

Stara ceramika artystyczna powinna być traktowana przede wszystkim jako przedmiot kolekcjonerski, szczególnie jeśli posiada dużą wartość lub wyjątkową dekorację.

Ceramika Vallauris a francuski design XX wieku

Vallauris zajmuje ważne miejsce w historii francuskiego wzornictwa.

Rozwój lokalnych pracowni pokazał, że ceramika może łączyć funkcję użytkową z nowoczesnym językiem artystycznym.

Dlatego dzisiaj przedmioty z Vallauris interesują nie tylko kolekcjonerów ceramiki.

Są również poszukiwane przez osoby zajmujące się francuskim designem, wzornictwem XX wieku oraz wyposażeniem wnętrz vintage.

Szczególnie interesujące mogą być dobrze zachowane przedmioty pochodzące z okresu powojennego, kiedy Vallauris przeżywało swój największy rozwój artystyczny.

Najważniejsze nazwiska związane z ceramiką Vallauris

Jeżeli zaczynasz kolekcjonowanie Vallauris, warto znać kilka najważniejszych nazwisk.

Pablo Picasso – jeden z artystów, którzy najbardziej przyczynili się do światowej popularności ceramiki Vallauris.

Suzanne Ramié – założycielka pracowni Madoura i niezwykle ważna postać w historii ceramiki Vallauris.

Roger Capron – jeden z najważniejszych ceramików związanych z powojennym Vallauris.

Jean Derval – twórca charakterystycznej ceramiki artystycznej i jedna z ważnych postaci lokalnego środowiska.

Gilbert Portanier – artysta związany ze złotym okresem ceramiki Vallauris.

Jean Gerbino – twórca rozpoznawalny między innymi dzięki charakterystycznej technice mozaikowej.

Rodzina Massier – niezwykle ważna dla rozwoju ceramiki artystycznej Vallauris jeszcze przed złotym okresem lat 50.

Znajomość tych nazwisk jest dobrym początkiem dla osoby, która chce świadomie kupować stare francuskie wyroby ceramiczne.

Jak wyceniać ceramikę Vallauris?

Wycena ceramiki Vallauris nie powinna opierać się wyłącznie na wielkości przedmiotu czy jego atrakcyjnym wyglądzie.

Najważniejsze jest ustalenie jego pochodzenia.

Warto przygotować:

  • zdjęcie całego przedmiotu,
  • zdjęcie spodu,
  • zdjęcie sygnatury,
  • zdjęcia dekoracji,
  • informację o wymiarach,
  • informację o stanie zachowania,
  • ewentualne informacje o pochodzeniu.

Im więcej informacji posiada kolekcjoner, tym łatwiej porównać przedmiot z innymi obiektami tego samego autora lub pracowni.

W przypadku drogich przedmiotów warto również porównywać ceny faktycznie sprzedanych obiektów, a nie tylko ceny ofertowe.

Więcej informacji o tematyce wyceny znajdziesz w materiałach dotyczących wyceny antyków.

Wycena antyków – materiały na Starocia.com

Czy warto kupować ceramikę Vallauris?

Tak, ale najlepiej kupować ją świadomie.

Vallauris jest bardzo ciekawym kierunkiem kolekcjonowania, ponieważ obejmuje ogromną liczbę stylów, artystów i pracowni.

Można zacząć od stosunkowo niedrogich przedmiotów vintage, ucząc się rozpoznawać charakterystyczne szkliwa, formy i sygnatury.

Z czasem można przejść do bardziej konkretnych kolekcji, na przykład ceramiki określonego artysty, pracowni albo okresu.

Najważniejsze jest jednak zdobywanie wiedzy.

W przypadku ceramiki Vallauris sama nazwa miejscowości nie jest gwarancją wysokiej wartości.

Znacznie bardziej interesujący jest konkretny przedmiot z dobrze ustalonym autorem, pracownią i pochodzeniem.

Ceramika Vallauris – co warto kupić na giełdzie staroci?

Jeżeli podczas przeglądania stoisk zauważysz ceramikę Vallauris, nie przechodź obok niej obojętnie.

Najpierw odwróć przedmiot.

Sprawdź sygnaturę.

Obejrzyj dekorację.

Poszukaj charakterystycznych cech techniki wykonania.

Sprawdź, czy przedmiot nie był naprawiany.

Następnie spróbuj ustalić autora lub pracownię.

Szczególnie interesujące mogą być przedmioty z dobrze zachowaną sygnaturą, nietypową formą, ciekawą dekoracją i potwierdzonym pochodzeniem.

Na rynku staroci można również znaleźć przedmioty, które sprzedający opisuje jedynie jako „stara ceramika francuska”, mimo że na spodzie znajduje się sygnatura pozwalająca dokładniej określić ich pochodzenie.

To właśnie dlatego znajomość sygnatur i historii ceramiki jest tak ważna.

Vallauris – nie myl nazwy miejscowości z nazwiskiem artysty

To jedna z najważniejszych zasad przy zakupie.

Vallauris to przede wszystkim miejsce i środowisko ceramiczne, a nie nazwisko jednego producenta.

W jednej miejscowości działało wielu artystów i pracowni.

Dlatego określenie „ceramika Vallauris” jest bardzo szerokie.

Dopiero dalsza identyfikacja pozwala ustalić, czy mamy do czynienia z konkretnym artystą, manufakturą, pracownią czy produkcją seryjną.

Dla kolekcjonera właśnie ten drugi etap jest najciekawszy.

Ceramika Vallauris – dlaczego warto ją kolekcjonować?

Ceramika Vallauris jest interesująca, ponieważ łączy w sobie historię, rzemiosło i sztukę.

Może być przykładem powojennego wzornictwa, francuskiego stylu vintage, ceramiki artystycznej albo pracy konkretnego artysty.

Niektóre przedmioty mają przede wszystkim wartość dekoracyjną.

Inne mają znaczenie historyczne.

Jeszcze inne mogą być wartościowymi obiektami kolekcjonerskimi.

Właśnie ta różnorodność sprawia, że Vallauris jest tak ciekawym tematem dla osób zainteresowanych antykami i starociami.

Jeżeli interesują Cię również inne przedmioty kolekcjonerskie, warto regularnie zaglądać do naszego Bloga Starocia.com, gdzie publikujemy materiały dotyczące antyków, staroci, kolekcjonerstwa i rozpoznawania wartości przedmiotów.

Blog Starocia.com

Ceramika Vallauris na rynku antyków

Rynek ceramiki Vallauris jest bardzo szeroki.

Można spotkać zarówno niedrogie przedmioty dekoracyjne, jak i obiekty osiągające znacznie wyższe ceny dzięki nazwisku autora, rzadkości, jakości wykonania i proweniencji.

Dlatego przy zakupie nie warto kierować się wyłącznie pierwszym wrażeniem.

Najciekawsze zakupy często zaczynają się od dokładnego obejrzenia przedmiotu.

Stara ceramika może mieć niewielki ślad na spodzie, który całkowicie zmienia sposób jej identyfikacji.

Jedna sygnatura może wskazać pracownię.

Inna może wskazać autora.

Numer lub charakterystyczny sposób dekorowania może pomóc ustalić model albo okres produkcji.

To właśnie szczegóły są najważniejsze w kolekcjonerstwie.

Ceramika Vallauris – podsumowanie

Ceramika Vallauris to jeden z najciekawszych tematów w kolekcjonowaniu francuskiej ceramiki XX wieku.

Jej historia łączy wielowiekową tradycję ceramiczną południa Francji z rozwojem nowoczesnej ceramiki artystycznej. Szczególnie ważne były XIX-wieczne eksperymenty rodziny Massier oraz powojenny rozwój Vallauris, kiedy miejscowość stała się centrum działalności wielu artystów.

Ogromne znaczenie dla rozwoju i światowej popularności Vallauris miała obecność Pablo Picassa oraz działalność pracowni Madoura.

Jednocześnie warto pamiętać, że nie każda ceramika Vallauris jest cenna i nie każda jest dziełem znanego artysty.

Przy identyfikacji najważniejsze są sygnatura, autor, pracownia, technika wykonania, okres, forma, dekoracja, stan zachowania oraz pochodzenie.

Dla kolekcjonera najciekawsze są właśnie te przedmioty, w przypadku których można powiedzieć coś więcej niż tylko „stara ceramika z Francji”.

Dobrze rozpoznana ceramika Vallauris może być wartościowym elementem kolekcji antyków, staroci i francuskiego designu XX wieku.

A czasami niepozorny przedmiot znaleziony na giełdzie staroci okazuje się znacznie ciekawszy, niż można było przypuszczać na pierwszy rzut oka.

Jeżeli szukasz ciekawych przedmiotów do swojej kolekcji, możesz również sprawdzić Marketplace Starocia.com i zobaczyć, jakie antyki i przedmioty kolekcjonerskie są aktualnie dostępne.

Marketplace Starocia.com