Stare figury aniołów i aniołków – kolekcjonerstwo, historia, porcelana, ceramika i antyki

Stare figury aniołów i aniołków od dziesięcioleci pojawiają się w polskich domach, kościołach, pałacach i kolekcjach prywatnych. Jedne wykonywano z drewna i gipsu, inne z porcelany, fajansu, ceramiki, kamienia, brązu czy mas plastycznych. Bywały elementem wyposażenia wnętrz sakralnych, dekoracją domową, pamiątką religijną albo po prostu ozdobą.

Dzisiaj stare anioły, figurki aniołków, figury anielskie, porcelanowe aniołki i zabytkowe rzeźby aniołów są interesującym obszarem kolekcjonerstwa. Można je znaleźć w antykwariatach, na aukcjach, pchlich targach oraz podczas giełd staroci i targów antyków.

Co ważne, określenie „stary aniołek” obejmuje przedmioty o bardzo różnym pochodzeniu i wartości. Mała porcelanowa figurka z XX wieku to zupełnie inna kategoria niż XVIII- czy XIX-wieczna rzeźba sakralna. Dlatego przy kolekcjonowaniu najważniejsze są materiał, wiek, pochodzenie, technika wykonania, sygnatura, stan zachowania i ikonografia.


Anioły w sztuce – skąd wzięła się ich popularność?

Postacie anielskie mają w sztuce chrześcijańskiej niezwykle długą historię. W polskich zbiorach muzealnych można znaleźć zarówno monumentalne przedstawienia aniołów, jak i niewielkie przedmioty związane z kultem religijnym.

Muzeum Narodowe w Krakowie posiada między innymi średniowieczne przedstawienia aniołów w rzeźbie oraz rozbudowaną kolekcję sztuki cerkiewnej, w której aniołowie występują w ikonografii Sądu Ostatecznego, przedstawieniach Chrystusa oraz innych scenach religijnych.

Anioł nie był więc wyłącznie dekoracyjną postacią ze skrzydłami.

W zależności od przedstawienia mógł symbolizować między innymi:

  • opiekę,
  • obecność Boga,
  • posłańca,
  • ochronę,
  • zwycięstwo dobra,
  • niebiańską chwałę,
  • modlitwę,
  • pośrednictwo między światem ziemskim i nadprzyrodzonym.

Właśnie dlatego figury aniołów można spotkać w tak wielu różnych rodzajach sztuki.


Anioł, archanioł, cherubin i putto – nie każda skrzydlata figurka jest taka sama

Kolekcjoner starej sztuki powinien zwracać uwagę na jeszcze jedną rzecz.

Popularne określenie „aniołek” może obejmować kilka zupełnie różnych typów przedstawień.

Anioł

Najczęściej przedstawiany jako skrzydlata postać ludzka, często w długiej szacie.

Archanioł

W sztuce może być przedstawiany z charakterystycznymi atrybutami pozwalającymi rozpoznać konkretną postać.

Cherubin

W sztuce chrześcijańskiej cherubiny mogą być przedstawiane w różny sposób, między innymi jako uskrzydlone głowy lub dziecięce postacie.

Putto

To szczególnie ważne pojęcie dla kolekcjonerów.

Putto jest dziecięcą postacią, często nagą lub częściowo okrytą, pojawiającą się bardzo często w sztuce renesansu, baroku i późniejszych epok. Putta mogą mieć skrzydła, ale nie każde skrzydlate dziecko jest automatycznie aniołem w sensie ikonograficznym.

W opisach przedmiotów antycznych warto więc unikać automatycznego nazywania każdej skrzydlatej dziecięcej figurki „aniołkiem”.


Stare figury aniołów jako element sztuki sakralnej

Najstarsze i najbardziej interesujące artystycznie przedstawienia aniołów znajdziemy przede wszystkim w sztuce religijnej.

Mogły one stanowić część:

  • ołtarzy,
  • retabulów,
  • ambon,
  • prospektów organowych,
  • wyposażenia kaplic,
  • nagrobków,
  • rzeźbiarskich grup religijnych,
  • dekoracji architektonicznej.

Muzeum Narodowe w Krakowie wskazuje na obecność rzeźb aniołów w średniowiecznej architekturze Krakowa, między innymi w rzeźbach na zwornikach kapitularza dominikańskiego.

To pokazuje, jak szerokie było zastosowanie motywu anielskiego.


Anioły w sztuce barokowej

Szczególne znaczenie dla przedstawień aniołów miał barok.

Epoka ta lubowała się w ruchu, emocjach, bogatych szatach i efektownych kompozycjach.

Anioły mogły być przedstawiane jako:

  • pełne dynamiki postacie,
  • muzykujące dzieci,
  • adorujące Chrystusa,
  • towarzyszące Matce Boskiej,
  • unoszące się w chmurach,
  • podtrzymujące symbole religijne,
  • otaczające świętych.

Właśnie z tradycji barokowej wywodzi się wiele późniejszych dekoracyjnych przedstawień aniołków, które w zmienionej formie trafiły również do świeckich wnętrz.


Aniołki porcelanowe – niezwykle ciekawa część kolekcjonerstwa

Osobną kategorię stanowią porcelanowe figury aniołów i aniołków.

Ich popularność szczególnie wzrosła wraz z rozwojem europejskich manufaktur porcelany.

Jednym z najważniejszych ośrodków była Miśnia.

Muzeum Narodowe w Warszawie posiada w swoich zbiorach kolekcję porcelany obejmującą między innymi liczne figury i grupy z manufaktury miśnieńskiej, a także wyroby manufaktur wiedeńskiej, koreckiej, baranowskiej i innych.

To właśnie wśród dawnej porcelany europejskiej znajdziemy wiele przedstawień postaci alegorycznych, religijnych, dziecięcych i dekoracyjnych, które mogą być interesujące dla kolekcjonerów.


Miśnia i porcelanowe figurki aniołów

Dla kolekcjonera porcelanowych figurek jednym z najważniejszych zagadnień jest porcelana miśnieńska.

Manufaktura w Miśni należała do najważniejszych europejskich producentów porcelany, a jej wyroby obejmowały również figury i grupy figuralne.

W zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie znajduje się między innymi kolekcja porcelany, w której 133 obiekty reprezentują manufakturę miśnieńską. Wśród nich znajdują się figury i grupy.

Dlatego stary porcelanowy aniołek z odpowiednią sygnaturą może być zupełnie innym obiektem kolekcjonerskim niż anonimowa figurka dekoracyjna z drugiej połowy XX wieku.


Aniołki z porcelany, fajansu i ceramiki

W polskich domach szczególnie popularne były jednak nie tylko drogie wyroby europejskich manufaktur.

Na rynku pojawiały się również:

porcelanowe aniołki

fajansowe figurki aniołów

ceramiczne aniołki

gipsowe figurki

drewniane anioły

odlewane figurki metalowe

figurki z mas plastycznych

Ich wartość kolekcjonerska jest bardzo zróżnicowana.

Nie należy więc kierować się wyłącznie wyglądem.

Dwie podobne figurki mogą mieć zupełnie inne pochodzenie i historię.


Stare aniołki z PRL

To osobny i bardzo ciekawy temat.

W okresie PRL w polskich mieszkaniach popularne były różnego rodzaju figurki dekoracyjne. Wśród nich znajdowały się również aniołki.

Mogły być wykonywane z:

  • porcelany,
  • porcelitu,
  • ceramiki,
  • gipsu,
  • drewna,
  • tworzyw sztucznych.

Część miała charakter religijny, część była po prostu dekoracyjna.

Dziś figurki PRL stanowią osobną kategorię kolekcjonerską. Ich atrakcyjność wynika często nie tylko z wartości materiału, ale również z charakterystycznego wzornictwa epoki.


Aniołki jako dekoracja świąteczna

Jeszcze inną kategorią są stare figurki aniołków bożonarodzeniowych.

Mogły służyć jako:

  • ozdoby choinkowe,
  • dekoracje stołu,
  • elementy szopki,
  • figurki do domowej dekoracji świątecznej,
  • ozdoby religijne.

Stare ozdoby świąteczne są obecnie coraz częściej kolekcjonowane jako część historii dekoracji bożonarodzeniowych.

Szczególnie interesujące mogą być zestawy zachowane w oryginalnych pudełkach.


Jak rozpoznać starą figurę anioła?

Pierwsza zasada kolekcjonera brzmi:

nie oceniaj figurki wyłącznie po wyglądzie.

Zanim zdecydujesz się na zakup, obejrzyj ją dokładnie.

1. Sprawdź podstawę

Na spodzie mogą znajdować się:

  • sygnatura,
  • numer modelu,
  • znak fabryczny,
  • napis,
  • pozostałości etykiety,
  • numer dekoracji.

2. Obejrzyj materiał

Porcelana, fajans, gips, drewno i tworzywo sztuczne mają inne właściwości.

3. Sprawdź malaturę

Ręczne zdobienie może pozostawiać charakterystyczne różnice.

4. Poszukaj śladów wieku

Patyna, przetarcia i naturalne ślady użytkowania mogą pomóc w ocenie przedmiotu, ale same w sobie nie są dowodem wieku.

5. Sprawdź naprawy

Skrzydła, dłonie, palce i inne wystające elementy są szczególnie podatne na uszkodzenia.


Skrzydła są bardzo ważne

W przypadku starych figurek aniołów warto szczególnie dokładnie oglądać skrzydła.

To właśnie one najczęściej:

  • odpadały,
  • były klejone,
  • miały ubytki,
  • były dorabiane,
  • były ponownie malowane.

Jeżeli oglądasz porcelanowego aniołka, sprawdź miejsce łączenia skrzydeł z korpusem.

Warto również zwrócić uwagę na dłonie.

Palce i skrzydła są jednymi z najbardziej delikatnych części takich figurek.


Ręcznie malowane aniołki

Niektóre stare figury były dekorowane ręcznie.

Można wtedy obserwować niewielkie różnice w:

  • kolorach,
  • liniach,
  • złoceniach,
  • ornamentach,
  • twarzy,
  • włosach,
  • detalach stroju.

Ręczne malowanie nie oznacza jednak automatycznie wysokiej wartości.

Jest to jedna z cech przedmiotu, którą należy analizować razem z producentem, wiekiem, modelem i stanem zachowania.


Złocenia na starych figurkach

Złocenie jest szczególnie częste na porcelanowych i ceramicznych figurkach.

Może pojawiać się:

  • na krawędziach szat,
  • skrzydłach,
  • podstawach,
  • instrumentach,
  • ornamentach,
  • elementach dekoracyjnych.

Naturalne przetarcia złocenia mogą świadczyć o użytkowaniu.

Jednak również tutaj trzeba zachować ostrożność.

Przetarte złocenie nie jest samo w sobie dowodem, że figurka jest bardzo stara.


Jak ocenić stan starego aniołka?

Przy zakupie warto stworzyć sobie prostą listę kontrolną.

Korpus:
czy nie ma pęknięć?

Głowa:
czy nie była klejona?

Skrzydła:
czy są kompletne?

Dłonie:
czy palce są zachowane?

Podstawa:
czy nie ma odprysków?

Malatura:
czy jest oryginalna?

Złocenia:
czy są przetarte?

Sygnatura:
czy jest czytelna?

Naprawy:
czy były wykonywane?

Kompletność:
czy figurka nie straciła żadnego elementu?

Dopiero po takim oglądzie warto zastanawiać się nad ceną.


Sygnatury starych figurek aniołów

Dla kolekcjonera sygnatura może być kluczem do identyfikacji.

Może wskazać:

  • manufakturę,
  • fabrykę,
  • projektanta,
  • kraj pochodzenia,
  • czas produkcji,
  • konkretną serię.

Ale trzeba uważać na kopie i późniejsze reprodukcje.

Nie każda sygnatura oznacza, że przedmiot pochodzi z okresu, który sugeruje jej wygląd.

Dlatego warto porównywać znak z katalogami, zbiorami muzealnymi i dokumentacją producenta.


Najciekawsze materiały, z których wykonywano anioły

Kolekcjonerstwo starych aniołów jest interesujące również dlatego, że obejmuje wiele materiałów.

Drewno

Drewniane anioły mogą być związane ze sztuką sakralną, snycerstwem lub rzemiosłem ludowym.

Gips

Bardzo popularny materiał stosowany do wykonywania dekoracyjnych i sakralnych figur.

Porcelana

Szczególnie interesująca dla kolekcjonerów europejskiej ceramiki artystycznej.

Fajans

Często stosowany do produkcji dekoracyjnych figurek.

Kamień

Spotykany przede wszystkim w większych realizacjach architektonicznych i sakralnych.

Metal

Brąz, mosiądz i inne metale wykorzystywano do odlewów i dekoracji.

Ceramika

Bardzo szeroka grupa obejmująca zarówno wyroby artystyczne, jak i popularne figurki dekoracyjne.


Anioły ludowe i drewniane

Bardzo ciekawym kierunkiem kolekcjonerstwa są drewniane anioły ludowe.

Nie muszą być wykonane z drogich materiałów.

Ich wartość może wynikać z:

  • lokalnego charakteru,
  • techniki wykonania,
  • ręcznego opracowania,
  • charakterystycznej stylistyki,
  • wieku,
  • proweniencji.

W przypadku takich przedmiotów szczególnie ważna jest dokumentacja pochodzenia.


Anioły w sztuce cerkiewnej

Aniołowie zajmują również bardzo ważne miejsce w tradycji ikonowej.

Muzeum Narodowe w Krakowie posiada kolekcję sztuki cerkiewnej, której najstarsze ikony datowane są na XV i XVI wiek. Aniołowie pojawiają się w wielu przedstawieniach, między innymi w ikonografii Sądu Ostatecznego.

W jednej z ikon Sądu Ostatecznego w zbiorach MNK aniołowie przedstawieni są między innymi przy zwijaniu symbolicznego nieba, a w kompozycji występują również chóry anielskie.

Pokazuje to, że motyw anielski w sztuce religijnej może mieć bardzo rozbudowaną symbolikę.


Nie każdy stary anioł jest figurką religijną

To bardzo ważne z punktu widzenia kolekcjonera.

W XVIII, XIX i XX wieku motywy skrzydlatych dzieci i postaci anielskich były wykorzystywane także w sztuce świeckiej.

Mogły pojawiać się na:

  • zegarach,
  • meblach,
  • ramach obrazów,
  • lustrach,
  • świecznikach,
  • porcelanie,
  • sztukateriach,
  • kartuszach,
  • dekoracjach architektonicznych.

Dlatego przy identyfikacji przedmiotu warto zapytać:

Czy jest to przedstawienie religijne, alegoryczne czy dekoracyjne?


Stare aniołki jako kolekcja

Kolekcjonowanie aniołów może mieć wiele różnych form.

Jedna osoba zbiera wyłącznie:

porcelanowe aniołki.

Inna:

anioły z PRL.

Jeszcze inna interesuje się:

drewnianymi figurami sakralnymi.

Można również stworzyć kolekcję według producenta, kraju, materiału lub epoki.

Przykładowo:

Kolekcja porcelanowych aniołów

Porcelana europejska, polska i manufaktury zagraniczne.

Kolekcja aniołów PRL

Ceramika, porcelit, gips i tworzywa.

Kolekcja aniołów sakralnych

Figury związane z wyposażeniem kościołów i kaplic.

Kolekcja aniołów ludowych

Drewniane, ceramiczne i ręcznie malowane przedstawienia.

Kolekcja putt

Skrzydlate dziecięce postacie w sztuce dekoracyjnej.


Gdzie szukać starych figurek aniołów?

Najciekawsze znaleziska można trafić w bardzo różnych miejscach.

Antykwariaty

sklepy ze starociami

giełdy staroci

targi antyków

aukcje

pchle targi

wyprzedaże kolekcji

Marketplace’y z antykami

W przypadku figurek szczególnie interesujące bywają giełdy staroci, ponieważ można dokładnie obejrzeć przedmiot.


Giełdy staroci – dobre miejsce dla kolekcjonera

Na giełdzie warto oglądać nie tylko duże antyki.

Często na stoiskach znajdują się niewielkie przedmioty, które łatwo przeoczyć.

Wśród nich mogą pojawić się:

  • porcelanowe aniołki,
  • stare figurki religijne,
  • ceramiczne putta,
  • drewniane anioły,
  • gipsowe figury,
  • stare ozdoby świąteczne,
  • figurki z PRL,
  • elementy wyposażenia sakralnego.

Jeżeli szukasz takich przedmiotów regularnie, warto korzystać z kalendarza wydarzeń.

👉 Kalendarium giełd staroci i targów antyków na Starocia.com

Dzięki temu łatwiej zaplanować wyjazd na giełdę, targ staroci lub inne wydarzenie dla kolekcjonerów.


Stare aniołki można również znaleźć w internecie

Drugim miejscem poszukiwań są aukcje i sklepy internetowe.

Warto korzystać z różnych haseł.

Nie tylko:

„aniołek”

ale również:

  • stara figura anioła,
  • stary anioł,
  • figurka aniołka,
  • porcelanowy anioł,
  • porcelanowy aniołek,
  • stary porcelanowy aniołek,
  • ceramiczny anioł,
  • ceramiczny aniołek,
  • figura sakralna,
  • stara figura religijna,
  • anioł PRL,
  • figurka anioła PRL,
  • drewniany anioł,
  • stary anioł drewniany,
  • putto,
  • stare putto,
  • figura barokowa,
  • anioł vintage,
  • figurki religijne,
  • stare dewocjonalia.

Na Marketplace Starocia.com również można szukać przedmiotów związanych z kolekcjonowaniem antyków i staroci.

👉 Sklep i Marketplace Starocia.com – antyki, starocie i przedmioty kolekcjonerskie


Czy stare aniołki są dobrym przedmiotem do kolekcjonowania?

To zależy przede wszystkim od zainteresowań kolekcjonera.

Ta kategoria ma jednak jedną dużą zaletę: jest niezwykle różnorodna.

Można zacząć od niedrogiej ceramicznej figurki, a z czasem zainteresować się porcelaną europejską, sztuką sakralną, snycerstwem, ikonografią lub dawnymi manufakturami.

Najciekawsza część kolekcjonowania polega często nie na samym zakupie, ale na identyfikacji przedmiotu.

Kim jest przedstawiona postać?

Z jakiego okresu pochodzi?

Kto ją wykonał?

Z jakiego materiału?

Czy zachowała się sygnatura?

Czy jest to anioł, archanioł, cherubin czy putto?

Czy figurka była częścią większej grupy?

Czy posiada ślady dawnej polichromii?

Takie pytania sprawiają, że pozornie niewielka figurka może stać się punktem wyjścia do poznawania historii sztuki i rzemiosła.


Jak opisywać stare figury aniołów przy sprzedaży?

Jeżeli sprzedajesz antyki lub prowadzisz własną kolekcję, warto tworzyć możliwie dokładne opisy.

Zamiast:

„stary piękny aniołek”

lepiej napisać:

„Figura skrzydlatego anioła, ceramika szkliwiona, dekorowana ręcznie, XX wiek, zachowana sygnatura na podstawie, widoczne przetarcia złocenia.”

Oczywiście tylko wtedy, gdy informacje te rzeczywiście zostały potwierdzone.

Dobry opis powinien zawierać:

  • materiał,
  • przybliżony czas powstania,
  • producenta, jeśli jest znany,
  • wymiary,
  • sygnaturę,
  • technikę,
  • stan zachowania,
  • informacje o naprawach,
  • pochodzenie, jeśli jest znane.

Takie podejście jest korzystne zarówno dla kupującego, jak i sprzedającego.


Najczęstsze błędy początkujących kolekcjonerów

„Ma przetarcia, więc musi być bardzo stare.”

Nie zawsze.

„Jest ciężkie, więc jest z brązu.”

Nie zawsze.

„Ma skrzydła, więc to anioł.”

Może to być putto lub alegoryczna postać.

„Jest z porcelany, więc musi być drogie.”

Cena zależy od konkretnego wyrobu.

„Ma starą sygnaturę, więc na pewno jest oryginalne.”

Sygnaturę również trzeba prawidłowo zidentyfikować.

„Sprzedawca mówi, że jest z XIX wieku.”

To informacja, którą warto zweryfikować.


Dlaczego kolekcjonowanie aniołów jest tak interesujące?

Bo jest to temat znajdujący się na styku kilku dziedzin.

Historia sztuki.

Religioznawstwo i ikonografia.

Ceramika.

Rzeźba.

Rzemiosło artystyczne.

Historia wnętrz.

Kolekcjonerstwo.

Historia życia codziennego.

Jedna mała porcelanowa figurka może prowadzić do historii konkretnej manufaktury.

Drewniany anioł może być punktem wyjścia do poznania lokalnego snycerstwa.

Gipsowa figura może opowiadać o wyposażeniu dawnych kościołów.

A mały aniołek z PRL może być przykładem charakterystycznego wzornictwa swojej epoki.


Stare figury aniołów – podsumowanie dla kolekcjonerów

Stare figury aniołów i aniołków to niezwykle szeroka kategoria antyków i przedmiotów kolekcjonerskich. Obejmuje zarówno zabytkową sztukę sakralną, jak i porcelanowe figury europejskich manufaktur, polską ceramikę, przedmioty z PRL, drewniane rzeźby ludowe czy dekoracyjne figurki vintage.

Najważniejsze dla kolekcjonera jest jednak rozróżnienie poszczególnych kategorii.

Nie każdy aniołek jest antykiem. Nie każda stara figurka jest cenna. I nie każda skrzydlata postać jest aniołem.

Warto patrzeć na przedmiot jak na źródło informacji: sprawdzać materiał, sygnaturę, technikę wykonania, stan zachowania, ikonografię oraz pochodzenie.

To właśnie dzięki takim szczegółom zwykła stara figurka aniołka może zamienić się w interesujący obiekt kolekcjonerski.

A najlepsze znaleziska często czekają tam, gdzie najmniej się ich spodziewamy – na półce antykwariatu, w pudełku na giełdzie staroci albo na zapomnianym stoisku podczas targu antyków.

Jeżeli interesują Cię stare anioły, porcelanowe figurki, ceramika, antyki i przedmioty kolekcjonerskie, warto regularnie zaglądać na giełdy staroci oraz śledzić nowe oferty.

👉 Sprawdź kalendarium giełd staroci, targów antyków i wydarzeń dla kolekcjonerów na Starocia.com

👉 Zobacz antyki, starocie i przedmioty kolekcjonerskie w Marketplace Starocia.com

Szkło Murano – historia, techniki, najważniejsze manufaktury i wartość kolekcjonerska. Jak rozpoznać prawdziwe szkło Murano?

SZkło Murano należy do najbardziej rozpoznawalnych rodzajów szkła artystycznego na świecie. Kolorowe wazony, misy, figurki, kielichy, przyciski do papieru, popielnice, dekoracje, żyrandole i niezwykłe kompozycje ze szkła od dziesięcioleci przyciągają kolekcjonerów antyków i przedmiotów vintage.

Dla jednych szkło Murano jest piękną dekoracją wnętrza. Dla innych – pełnoprawnym przedmiotem kolekcjonerskim, którego wartość zależy od autora, huty, techniki wykonania, okresu powstania, rzadkości oraz zachowania.

W świecie antyków szczególnie fascynujące jest to, że przedmiot wykonany kilkadziesiąt lat temu może wyglądać niezwykle nowocześnie. Murano potrafi łączyć tradycyjne techniki weneckich mistrzów z awangardowym wzornictwem XX wieku.

A co najważniejsze – ciekawe szkło Murano można znaleźć nie tylko w renomowanych antykwariatach i domach aukcyjnych. Czasami prawdziwe kolekcjonerskie perełki czekają na giełdach staroci, pchlich targach i wśród przedmiotów wystawionych bez dokładnej identyfikacji.


Czym jest szkło Murano?

Murano to niewielka wyspa położona w lagunie weneckiej, należąca do zespołu miejskiego Wenecji. To właśnie tutaj przez stulecia rozwijała się jedna z najbardziej znanych tradycji szklarskich Europy.

Historia weneckiego szkła jest znacznie starsza niż współczesne skojarzenie Murano z kolorowymi wazonami. Oficjalne Museo del Vetro w Murano wskazuje na początki weneckiego szklarstwa sięgające średniowiecza, a zachowane źródła potwierdzają istnienie weneckich szklarzy już w X wieku.

W XIII wieku działalność szklarzy została coraz bardziej uporządkowana, a w 1291 roku rozpoczął się ważny etap historii Murano, związany z przenoszeniem pieców szklarskich z Wenecji na wyspę. W kolejnych stuleciach Murano stało się jednym z najważniejszych centrów produkcji szkła artystycznego.

Dzisiaj historię tego rzemiosła można prześledzić w Museo del Vetro – Muzeum Szkła w Murano, którego kolekcja obejmuje obiekty od czasów rzymskich po współczesność, w tym ogromny zbiór historycznego szkła muranowskiego.

Dlaczego szklarzy przeniesiono na Murano?

Historia Murano jest bardzo ciekawa również z punktu widzenia gospodarki i bezpieczeństwa Wenecji.

Produkcja szkła wymagała pieców pracujących w bardzo wysokiej temperaturze, a drewniane konstrukcje i zabudowa Wenecji stwarzały ryzyko pożarów.

Przeniesienie hut na wyspę pozwalało również władzom Republiki Weneckiej lepiej kontrolować niezwykle cenną wiedzę rzemieślniczą.

Szklarze byli grupą posiadającą wyjątkowe umiejętności. Tajemnice produkcji szkła, receptury, sposoby barwienia oraz techniki dekoracyjne były przez pokolenia przekazywane wewnątrz warsztatów.

Z czasem powstały całe dynastie muranowskich szklarzy.

Do historycznych rodzin związanych z tradycją Murano należały między innymi Barovier, Ballarin, Della Pigna, Serena czy Mozzetto. Oficjalne Muzeum Szkła w Murano wymienia je wśród rodzin, które od XVI wieku budowały europejską sławę muranowskiego rzemiosła.


Złoty wiek szkła Murano

Za szczególnie ważny okres uznaje się XIV–XVII wiek.

Muzeum Szkła w Murano określa ten czas jako „Golden Age” – złoty wiek szkła muranowskiego. Właśnie wtedy weneccy mistrzowie osiągnęli niezwykły poziom techniczny i artystyczny.

Jednym z przełomowych osiągnięć było uzyskanie bardzo czystego, przejrzystego szkła przypominającego kryształ. Z rozwojem tej technologii wiązane jest nazwisko Angelo Baroviera, jednego z najsłynniejszych mistrzów w historii Murano.

W XVI wieku rozwijano między innymi:

  • szkło kryształowe,
  • dekoracje emaliowane,
  • grawerowanie,
  • filigran,
  • szkło wielobarwne,
  • techniki swobodnego formowania,
  • dekoracje inspirowane koronką.

W XVII wieku pojawiło się natomiast między innymi słynne aventurine, czyli szkło o charakterystycznym, migoczącym wyglądzie.


Millefiori – jedna z najbardziej rozpoznawalnych technik

Jeżeli ktoś mówi „Murano”, wielu osobom natychmiast przychodzą na myśl kolorowe kwiatki zatopione w szkle.

To właśnie millefiori.

Technika związana jest z wykorzystaniem specjalnych szklanych prętów, w których układa się warstwy różnokolorowego szkła. Po ogrzaniu pręt można rozciągnąć, a następnie pociąć na niewielkie przekroje. Każdy przekrój pokazuje przygotowany wcześniej wzór – często przypominający kwiat.

Następnie takie elementy mogą zostać zatopione w większej formie.

Oficjalne Museo del Vetro opisuje rozwój techniki murrine i millefiori oraz podkreśla szczególną rolę Vincenzo Morettiego w XIX-wiecznym odrodzeniu tej techniki.

Dlatego charakterystyczne kolorowe wzory w szkle nie są po prostu przypadkowymi plamkami.

Za ich powstaniem stoi skomplikowany proces technologiczny.


Najważniejsze techniki stosowane w szkle Murano

Dla kolekcjonera znajomość technik jest niezwykle przydatna.

Millefiori

Kolorowe przekroje szklanych prętów tworzące charakterystyczne kwiatowe lub geometryczne wzory.

Murrine

Technika wykorzystująca szklane elementy o określonym wzorze przekroju, które mogą być włączane do większych obiektów.

Filigrana

Cienkie szklane nitki układane w określony sposób, często tworzące efekt przypominający koronkę.

Incamiciato / szkło warstwowe

Obiekt może być tworzony z kilku warstw szkła o różnych kolorach i właściwościach.

Incalmo

Jedna z interesujących technik stosowanych przez muranowskich mistrzów. Polega na połączeniu oddzielnie wykonanych elementów szklanych poprzez ich podgrzanie i zespolenie.

Muzeum Szkła w Murano wymienia incalmo jako jedną z technik rozwijanych szczególnie w XX wieku.

Szkło sommerso

Jedna z najbardziej charakterystycznych technik kojarzonych z włoskim szkłem artystycznym XX wieku.

Polega na uzyskiwaniu efektu kilku nałożonych na siebie warstw przezroczystego szkła w różnych kolorach.

Technika ta była szczególnie rozwijana w Murano w połowie XX wieku. Muzeum wskazuje między innymi na twórczość Flavio Poliego dla Seguso Vetri d’Arte.


Szkło Murano w XX wieku – narodziny nowoczesnego designu

Dla współczesnego kolekcjonera szczególnie interesujące jest szkło Murano z XX wieku.

Na początku XX wieku muranowskie huty zaczęły coraz intensywniej współpracować z artystami i projektantami.

To zmieniło wszystko.

Szkło przestało być wyłącznie tradycyjnym rzemiosłem.

Stało się również częścią świata nowoczesnego designu.

Muzeum Szkła w Murano wskazuje, że już w pierwszych dekadach XX wieku firmy zaczęły współpracować z artystami i projektantami, a po 1920 roku takie połączenie sztuki, wzornictwa i technicznych możliwości Murano stało się stałym elementem produkcji.


Venini – jedna z najważniejszych nazw w świecie Murano

Jeżeli interesujesz się kolekcjonowaniem szkła Murano, prędzej czy później trafisz na nazwę Venini.

Firma stała się jednym z symboli nowoczesnego szkła artystycznego.

Ważną rolę odegrali związani z nią artyści i projektanci, między innymi:

  • Vittorio Zecchin,
  • Carlo Scarpa,
  • Fulvio Bianconi,
  • Tapio Wirkkala,
  • Toni Zuccheri.

Muzeum Szkła w Murano podaje, że Carlo Scarpa kierował artystycznie Venini w latach 1932–1947, a w 1948 roku jego następcą został Fulvio Bianconi.

To właśnie takie nazwiska sprawiają, że określone egzemplarze szkła Murano są dzisiaj traktowane nie tylko jako dekoracje, ale jako obiekty związane z historią designu XX wieku.


Seguso, Barovier, Toso i inne wielkie nazwiska

Rynek kolekcjonerski szkła Murano jest pełen nazwisk i nazw hut, które warto znać.

Do szczególnie ważnych należą między innymi:

Barovier / Barovier & Toso

Jedna z najbardziej znanych rodzin związanych z historią muranowskiego szklarstwa.

Venini

Firma szczególnie istotna dla historii nowoczesnego designu.

Seguso

Nazwisko i tradycja związane z jedną z najważniejszych rodzin szklarskich Murano.

Fratelli Toso

Jedna z historycznych hut Murano. Muzeum Szkła wskazuje, że została założona w 1854 roku i stała się jedną z ważniejszych hut XIX i XX wieku.

Salviati

Ważna marka związana między innymi z mozaiką i szkłem dmuchanym.

Archimede Seguso

Mistrz szczególnie kojarzony z eksperymentami dotyczącymi filigranu i lekkiego, ręcznie formowanego szkła.

Carlo Moretti

Marka i nazwisko szczególnie istotne dla powojennego wzornictwa szkła użytkowego i dekoracyjnego.

Oczywiście sama obecność nazwiska na spodzie przedmiotu nie jest jeszcze wystarczająca do potwierdzenia autentyczności.


Jak rozpoznać szkło Murano?

To pytanie bardzo często pojawia się wśród osób rozpoczynających przygodę z kolekcjonowaniem.

I tutaj trzeba uważać.

Nie każde kolorowe włoskie szkło jest szkłem Murano.

Nie każdy przedmiot z napisem „Murano” jest automatycznie wartościowym antykiem.

W przypadku konkretnego obiektu warto sprawdzić:

Sygnaturę

Na spodzie mogą znajdować się:

  • podpis,
  • etykieta,
  • naklejka,
  • znak huty,
  • numer modelu,
  • numer katalogowy.

Formę

Niektóre huty i projektanci mieli bardzo charakterystyczne wzory.

Technikę wykonania

Millefiori, sommerso, filigrana, incalmo czy szkło warstwowe mogą być ważnymi wskazówkami.

Jakość wykonania

Ręcznie formowane szkło często wykazuje subtelne różnice między egzemplarzami.

Pęcherzyki powietrza

W szkle artystycznym mogą występować pęcherzyki będące rezultatem procesu produkcyjnego, ale ich obecność sama w sobie nie potwierdza pochodzenia z Murano.

Pochodzenie

Najcenniejszą informacją może być historia przedmiotu.

Jeżeli wiadomo, z jakiej kolekcji pochodzi, gdzie został kupiony lub kto był jego wcześniejszym właścicielem, identyfikacja może być znacznie łatwiejsza.


Czy każde szkło Murano jest stare?

Nie.

To bardzo ważne.

Murano nadal produkuje szkło artystyczne. Historia nie zakończyła się wraz z latami 50. czy 60.

Oficjalne Museo del Vetro prezentuje zarówno obiekty historyczne, jak i współczesne, a tradycja szklarska na wyspie jest nadal żywa.

Dlatego określenia:

Murano

vintage Murano

antyczne Murano

stare szkło Murano

nie oznaczają tego samego.

Przedmiot może być współczesnym wyrobem muranowskim, przedmiotem vintage z drugiej połowy XX wieku albo znacznie starszym obiektem historycznym.


Szkło Murano z lat 50., 60. i 70. – dlaczego jest tak interesujące?

Właśnie ten okres jest szczególnie ciekawy dla osób zainteresowanych designem.

Po II wojnie światowej Murano stało się jednym z centrów eksperymentu w dziedzinie szkła artystycznego.

Projektanci wykorzystywali:

  • mocne kolory,
  • geometryczne formy,
  • abstrakcyjne kształty,
  • ciężkie szkło,
  • szkło warstwowe,
  • filigran,
  • millefiori,
  • incalmo,
  • nietypowe faktury.

Muzeum Szkła w Murano opisuje szczególnie intensywny rozwój różnych kierunków w latach 50. i 60., w tym ciężkiego szkła, sommerso oraz eksperymentów z tradycyjnymi technikami.

Dla wielu kolekcjonerów właśnie włoskie szkło vintage z połowy XX wieku jest jednym z najciekawszych obszarów kolekcjonerstwa.


Czy szkło Murano ma wartość?

Tak – ale podobnie jak w przypadku innych antyków nie każde szkło Murano ma taką samą wartość.

Na cenę konkretnego przedmiotu może wpływać:

  • producent,
  • projektant,
  • model,
  • rok produkcji,
  • technika,
  • kolorystyka,
  • rozmiar,
  • rzadkość,
  • stan zachowania,
  • kompletność,
  • sygnatura,
  • oryginalna etykieta,
  • dokumentacja,
  • pochodzenie.

Szczególnie interesujące mogą być obiekty związane z rozpoznawalnymi projektantami i hutami.

Muzeum Szkła w Murano określa XX-wieczne efekty pracy tamtejszych hut i projektantów jako obiekty, które stały się przedmiotem kultu wśród miłośników i kolekcjonerów szkła.


Najdroższe nie zawsze oznacza najstarsze

To jedna z podstawowych zasad kolekcjonowania szkła.

Wiek przedmiotu jest ważny, ale nie jest jedynym kryterium.

Dobrze zachowany projekt znanego artysty z połowy XX wieku może być dla kolekcjonera bardziej interesujący niż dużo starszy, anonimowy przedmiot.

Dlatego przy wycenie warto najpierw odpowiedzieć na pytanie:

Co dokładnie mam przed sobą?

Dopiero później:

Ile to może kosztować?


Gdzie szukać szkła Murano?

I tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda.

Jeżeli ktoś chce rozpocząć kolekcjonowanie szkła Murano, nie musi od razu wybierać się do Wenecji.

Warto zacząć od miejsc, w których pojawiają się przedmioty z prywatnych mieszkań, dawnych kolekcji i domów.

Giełdy staroci

Giełda staroci to jedno z najlepszych miejsc do polowania na rzeczy, których właściciel nie zawsze zna dokładną wartość.

Na stoisku może pojawić się:

  • wazon Murano,
  • misa,
  • popielnica,
  • figurka,
  • przycisk do papieru,
  • kielich,
  • ciężka szklana rzeźba,
  • komplet szklanek,
  • dekoracyjna kompozycja,
  • szkło sommerso,
  • millefiori.

Czasami przedmiot jest prawidłowo opisany.

Czasami sprzedający wie tylko, że „to stare włoskie szkło”.

A czasami nie ma żadnego opisu.

I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwe polowanie kolekcjonera.


Sprawdź kalendarium giełd staroci w Polsce

Jeżeli szukasz szkła Murano, antyków, starej porcelany, ceramiki, obrazów, mebli, zegarów i innych przedmiotów kolekcjonerskich, warto regularnie sprawdzać nasze:

Kalendarium Giełd Staroci, Antyków i Pchlich Targów w Polsce

Zebraliśmy tam informacje o giełdach staroci, targach antyków, jarmarkach kolekcjonerskich i pchlich targach w różnych regionach Polski.

To właśnie na takich wydarzeniach można znaleźć przedmioty, których nie ma w tradycyjnych sklepach z antykami.

Warto odwiedzać giełdy regularnie.

Oferta zmienia się z tygodnia na tydzień, a na każdym stoisku może pojawić się coś zupełnie innego.


Szkło Murano na Marketplace Starocia.com

Nie każdy ma jednak możliwość jeżdżenia na giełdy staroci.

Dlatego drugim miejscem, które warto regularnie sprawdzać, jest:

Marketplace Starocia.com – sklep ze starociami, antykami i przedmiotami kolekcjonerskimi

W internecie można spokojnie porównywać różne przedmioty, sprawdzać opisy, fotografie, sygnatury i obserwować, jakie rodzaje szkła pojawiają się na rynku.

Warto szukać nie tylko hasła:

„Murano”

ale również bardziej szczegółowych określeń:

  • szkło Murano,
  • wazon Murano,
  • stary wazon Murano,
  • vintage Murano,
  • szkło włoskie,
  • szkło sommerso,
  • millefiori,
  • murrine,
  • Venini,
  • Seguso,
  • Barovier,
  • Fratelli Toso,
  • Carlo Moretti,
  • Archimede Seguso,
  • Salviati,
  • włoskie szkło artystyczne.

Czasami sprzedający nie zna konkretnej nazwy techniki albo projektanta. Dlatego warto przeglądać również oferty opisane po prostu jako stare szkło, włoskie szkło, szkło artystyczne czy vintage.


Giełda staroci czy internet?

Najlepiej korzystać z obu możliwości.

Na giełdzie można wziąć przedmiot do ręki.

Można zobaczyć jego kolor w naturalnym świetle, obejrzeć podstawę, sprawdzić ewentualną sygnaturę i dokładnie przyjrzeć się powierzchni.

Internet daje natomiast możliwość spokojnego porównywania wielu ofert.

Dlatego kolekcjonerzy często łączą oba sposoby poszukiwań.

Giełda staroci = polowanie na przypadkowe odkrycie.

Marketplace = możliwość systematycznego wyszukiwania konkretnych przedmiotów.


Na co uważać kupując szkło Murano?

Rynek jest pełen przedmiotów, które przypominają szkło Murano.

Dlatego nie warto kupować wyłącznie dlatego, że sprzedający napisał:

„100% Murano”

albo

„stary włoski antyk”.

Najważniejsza jest identyfikacja.

Sprawdź:

  1. spód przedmiotu,
  2. sygnaturę,
  3. etykietę,
  4. technikę wykonania,
  5. formę,
  6. kolor,
  7. stan zachowania,
  8. pochodzenie.

Jeżeli przedmiot ma charakterystyczny model, można następnie porównać go z katalogami, muzealnymi zbiorami i archiwami producentów.


Dlaczego warto kolekcjonować szkło Murano?

Bo Murano jest wyjątkowym połączeniem rzemiosła, sztuki i designu.

Można rozpocząć kolekcję od jednego niewielkiego przedmiotu.

Potem pojawia się kolejny.

Wazon.

Misa.

Figurka.

Millefiori.

Sommerso.

A później zaczynamy rozpoznawać konkretne nazwiska i huty.

Nagle okazuje się, że za kolorowym kawałkiem szkła kryje się historia kilku pokoleń mistrzów.

To właśnie jest największa przyjemność kolekcjonowania.

Nie chodzi wyłącznie o posiadanie przedmiotu.

Chodzi o poznanie jego historii.


Murano to nie tylko wazony

Warto pamiętać, że kolekcjonerskie szkło Murano obejmuje ogromną liczbę przedmiotów.

Możemy spotkać:

Wazony

Od niewielkich form dekoracyjnych po ogromne, ciężkie kompozycje.

Misy i patery

Często charakteryzujące się niezwykłą kolorystyką.

Figurki

Zwierzęta, ptaki, ryby, postacie ludzkie i abstrakcyjne formy.

Przyciski do papieru

Niewielkie, ale często bardzo efektowne przedmioty.

Popielnice

Szczególnie popularne w XX wieku.

Kieliszki i szklanki

Niektóre wykonywane w całych kompletach.

Lampy i żyrandole

Jedne z najbardziej efektownych elementów wystroju wnętrz.

Rzeźby szklane

Duże kompozycje, które mogą być pełnoprawnymi dziełami sztuki.


Stare szkło Murano jako inwestycja?

W przypadku antyków lepiej mówić przede wszystkim o kolekcjonowaniu i wartości rynkowej niż traktować każdy zakup jako pewną inwestycję.

Ceny antyków mogą się zmieniać.

Zainteresowanie konkretnymi projektantami również może rosnąć lub spadać.

Dlatego osoba kupująca szkło Murano powinna przede wszystkim wiedzieć, co kupuje.

Najlepszym punktem wyjścia jest wiedza.

Im lepiej znamy:

  • producentów,
  • projektantów,
  • techniki,
  • okresy,
  • sygnatury,
  • modele,

tym łatwiej odróżnić interesujący przedmiot od przypadkowej dekoracji.


Najważniejsze nazwiska i marki, które warto znać

Jeżeli zaczynasz przygodę z kolekcjonowaniem szkła Murano, zapisz sobie te nazwy:

Venini

Barovier & Toso

Seguso

Archimede Seguso

Fratelli Toso

Salviati

Carlo Moretti

Vittorio Zecchin

Carlo Scarpa

Fulvio Bianconi

Tapio Wirkkala

Flavio Poli

Nie każdy przedmiot związany z tymi nazwiskami będzie automatycznie rzadki lub drogi. Jednak znajomość tych nazw znacznie ułatwia orientację w świecie włoskiego szkła artystycznego.


Szkło Murano – mały przedmiot, wielka historia

Historia Murano pokazuje, że szkło może być czymś znacznie więcej niż przedmiotem użytkowym.

Od średniowiecznych warsztatów weneckich, przez renesansowy rozwój technik, XIX-wieczne odrodzenie, aż po współpracę hut z największymi projektantami XX wieku – Murano przez stulecia nieustannie eksperymentowało.

Oficjalne muzeum na wyspie dzieli historię Murano między innymi na złoty wiek XIV–XVII wieku, XVIII-wieczne eksperymenty, XIX-wieczne odrodzenie oraz okres 1900–1970, kiedy szkło coraz silniej łączyło się ze światem designu.

I właśnie dlatego stare szkło Murano jest tak fascynujące dla kolekcjonerów antyków i staroci.

Niektóre przedmioty są niezwykle kolorowe.

Inne minimalistyczne.

Jeszcze inne wyglądają jak małe rzeźby.

Ale za każdym z nich może kryć się konkretna technika, huta, projektant i historia.


Polowanie na szkło Murano zaczyna się na giełdzie staroci

Jeżeli interesują Cię antyki, starocie, szkło artystyczne, porcelana, ceramika, stare obrazy i przedmioty kolekcjonerskie, warto wyrobić sobie nawyk regularnego odwiedzania giełd.

Nigdy nie wiadomo, co pojawi się na kolejnym stoisku.

Być może będzie to zwykła szklana popielnica.

A być może pod warstwą kurzu znajdzie się piękny wazon z lat 60., którego właściciel nie znał dokładnego producenta.

Właśnie takie sytuacje sprawiają, że kolekcjonowanie staroci jest tak emocjonujące.

Jeżeli planujesz kolejną wyprawę, sprawdź:

Kalendarium Giełd Staroci na Starocia.com

A jeśli wolisz szukać w domu, sprawdzaj również:

Marketplace Starocia.com

Bo świat antyków nie kończy się na muzeach i drogich aukcjach.

Czasami najciekawszy przedmiot stoi na zwykłym stole na giełdzie staroci.

I właśnie dlatego warto szukać.


Podsumowanie

Szkło Murano to jedna z najbardziej fascynujących dziedzin europejskiego szkła artystycznego. Jego historia obejmuje setki lat rozwoju technik, rodzinnych tradycji szklarskich, eksperymentów kolorystycznych i współpracy z artystami oraz projektantami.

Dla kolekcjonera szczególnie interesujące mogą być przedmioty wykonane technikami millefiori, murrine, sommerso, filigrana czy incalmo, a także szkło związane z takimi nazwami jak Venini, Barovier & Toso, Seguso, Fratelli Toso czy Carlo Moretti.

Najważniejsze jednak, aby przed zakupem nauczyć się patrzeć nie tylko na kolor i kształt.

Sprawdzaj spód, sygnatury, etykiety, technikę, formę, producenta i pochodzenie.

A potem ruszaj na giełdę.

Bo w świecie staroci nigdy nie wiadomo, czy stojący między innymi przedmiotami wazon nie okaże się właśnie tym, którego od dawna szukałeś.

Feliks Smoliński – kolor, emocje i niezwykły świat malarstwa Felixa

Feliks Smoliński to artysta, którego obrazów nie da się przeoczyć. Mocne kolory, charakterystyczne postacie, odważna kreska i niezwykła atmosfera sprawiają, że jego malarstwo od pierwszego spojrzenia przyciąga wzrok. To nie są obrazy, obok których przechodzi się obojętnie.

Dla jednych będą fascynującym przykładem sztuki naiwnej i art brut. Dla innych – po prostu niezwykłymi obrazami, które mają własny charakter i potrafią całkowicie odmienić wnętrze.

A dla kolekcjonera? To przede wszystkim nazwisko, którego warto szukać.

Feliks Smoliński, czyli Felix

Feliks Smoliński (1947–2017), często podpisujący swoje prace jako „Felix”, stworzył wyjątkowy i bardzo osobisty język malarski.

Nie interesowało go wierne odtwarzanie rzeczywistości. Zamiast tego budował własny świat – pełen kolorów, ekspresji, zdeformowanych sylwetek, niezwykłych twarzy i zaskakujących zestawień.

I właśnie to jest w jego obrazach najbardziej fascynujące.

Patrzysz na obraz i od razu wiesz, że coś jest w nim niecodzienne.

Nie trzeba być historykiem sztuki, żeby zauważyć, że mamy przed sobą twórczość bardzo indywidualną.

Smoliński czerpał inspiracje z wielu źródeł. W jego twórczości można dostrzec echa takich artystów jak Pablo Picasso, Fernand Léger, Salvador Dalí, René Magritte czy Tadeusz Kantor. Jednak zamiast kopiować ich styl, przetwarzał te inspiracje po swojemu.

Powstał z tego świat Felixa.

Obrazy Feliksa Smolińskiego – eksplozja koloru

Jeżeli mielibyśmy wskazać jedną cechę, która natychmiast rzuca się w oczy, byłby to kolor.

Smoliński lubił kolor mocny, odważny i bezkompromisowy.

Czerwienie, żółcie, błękity, zielenie i kontrastujące ze sobą barwy tworzą kompozycje, które potrafią dosłownie ożywić ścianę.

Do tego dochodzą charakterystyczne czarne kontury, uproszczone sylwetki i twarze, które często wydają się patrzeć prosto na odbiorcę.

To właśnie dzięki temu jego obrazy mają tak dużą siłę dekoracyjną.

Ale nie chodzi tutaj wyłącznie o dekorację.

Pod intensywnymi kolorami kryje się emocja, wspomnienie i osobista historia artysty.

Malarstwo, które opowiada własną historię

Historia Feliksa Smolińskiego jest równie interesująca jak jego obrazy.

Artysta rozpoczął poważniejszą przygodę z malarstwem po trudnych doświadczeniach życiowych i pobycie w szpitalu, gdzie zetknął się z arteterapią. Z czasem malowanie stało się dla niego czymś znacznie większym niż hobby.

Stało się sposobem wyrażania siebie.

I być może właśnie dlatego jego obrazy mają w sobie coś tak bezpośredniego.

Nie są chłodne. Nie są obojętne.

Są emocjonalne, czasami niepokojące, czasami zabawne, ale niemal zawsze bardzo charakterystyczne.

Każdy obraz można oglądać przez chwilę, a potem wrócić do niego po kilku minutach i zauważyć coś zupełnie innego.

„Felix” – sygnatura, której warto szukać

Kiedy szukamy obrazów Feliksa Smolińskiego, szczególną uwagę warto zwrócić na podpis.

Artysta często sygnował swoje prace jako „Felix” lub „FELIX”.

To bardzo ważna wskazówka dla osób, które polują na jego obrazy na rynku wtórnym.

Trzeba jednak pamiętać, że sama sygnatura nie wystarcza do potwierdzenia autorstwa. Przy zakupie warto dokładnie przyjrzeć się całej pracy – jej stylistyce, technice, podłożu, kompozycji, wymiarom, historii pochodzenia i stanowi zachowania.

W przypadku sztuki właśnie takie szczegóły potrafią zrobić ogromną różnicę.

Gdzie szukać obrazów Feliksa Smolińskiego?

I tutaj zaczyna się najciekawsza część dla wszystkich miłośników antyków.

Bo znalezienie interesującego obrazu często jest prawdziwym polowaniem.

Nie zawsze trzeba zaczynać od dużego domu aukcyjnego. Czasami warto zajrzeć tam, gdzie pojawiają się rzeczy z drugiej ręki, stare kolekcje i przedmioty, których historia nie jest jeszcze do końca poznana.

Jednym z takich miejsc są giełdy staroci.

To właśnie na giełdach można godzinami przeglądać obrazy, grafiki, stare ramy, porcelanę, meble i dziesiątki innych przedmiotów. Czasami trzeba przejrzeć kilkadziesiąt prac, zanim trafimy na tę jedną, która przyciągnie uwagę.

A czasami właśnie wtedy zaczyna się prawdziwe kolekcjonerskie odkrycie.

Dlatego przygotowaliśmy na naszej stronie kalendarium giełd staroci.

Jeżeli wybierasz się na poszukiwania antyków, warto wcześniej sprawdzić, gdzie i kiedy odbywają się najbliższe giełdy staroci, targi antyków i wydarzenia dla kolekcjonerów.

Kto wie – być może właśnie na jednej z nich czeka obraz podpisany „Felix”.

Nie tylko giełdy – szukaj również w internecie

Dzisiaj kolekcjoner nie musi jednak ograniczać się wyłącznie do poszukiwań w terenie.

Warto regularnie zaglądać również do internetu, gdzie pojawiają się obrazy, antyki i przedmioty kolekcjonerskie z różnych zakątków Polski.

Na naszym marketplace ze starociami i antykami znajdziesz oferty związane z szeroko rozumianym rynkiem staroci.

Jeżeli polujesz konkretnie na Feliksa Smolińskiego, warto wyszukiwać nie tylko pełne imię i nazwisko.

Spróbuj również haseł:

Feliks Smoliński, Felix Smoliński, Felix, FELIX obraz, obraz Feliksa Smolińskiego, malarstwo Feliksa Smolińskiego.

W świecie antyków nigdy nie wiadomo, jak sprzedający opisze przedmiot.

I właśnie dlatego kolekcjoner powinien szukać szeroko.

Na co zwrócić uwagę, kiedy znajdziesz obraz?

Wyobraź sobie sytuację.

Wchodzisz na giełdę staroci. Wśród dziesiątek obrazów jeden przyciąga Twój wzrok. Mocne kolory. Nietypowa postać. Charakterystyczna kreska.

Odwracasz obraz.

I widzisz podpis: FELIX.

W tym momencie zaczyna się dopiero prawdziwe dochodzenie.

Sprawdź dokładnie:

  • sygnaturę,
  • technikę wykonania,
  • podłoże,
  • wymiary,
  • stan zachowania,
  • temat i kompozycję,
  • historię obrazu,
  • informacje o poprzednim właścicielu,
  • ewentualne dokumenty lub potwierdzenie pochodzenia.

Nie kupuj wyłącznie dlatego, że obraz ma podpis.

Kupuj dlatego, że wszystkie elementy układanki zaczynają do siebie pasować.

To właśnie jest największa frajda z kolekcjonowania sztuki.

Dlaczego warto znać Feliksa Smolińskiego?

Rynek sztuki jest ogromny. Codziennie pojawiają się tysiące obrazów, grafik i przedmiotów kolekcjonerskich.

Niektóre nazwiska są oczywiście doskonale znane.

Ale prawdziwa przyjemność kolekcjonowania zaczyna się często wtedy, kiedy odkrywamy artystę, którego twórczość nie jest jeszcze tak oczywista dla każdego.

Feliks Smoliński jest właśnie takim nazwiskiem, które warto mieć na radarze.

Jego obrazy mają charakter. Mają kolor. Mają emocje.

I przede wszystkim – mają własny język.

To nie jest malarstwo, które próbuje zniknąć w tle.

To malarstwo, które chce być zauważone.

Polowanie na starocie zaczyna się tutaj

Jeżeli interesują Cię obrazy Feliksa Smolińskiego, stare obrazy, polskie malarstwo, antyki i przedmioty kolekcjonerskie, nie ograniczaj się do jednego źródła.

Przeglądaj aukcje. Zaglądaj do antykwariatów. Rozmawiaj ze sprzedawcami. Odwiedzaj giełdy staroci.

I przede wszystkim – szukaj.

Bo czasami najciekawsze odkrycia nie wiszą w reprezentacyjnej galerii.

Czasami stoją oparte o ścianę na giełdzie staroci, pomiędzy dziesiątkami innych obrazów.

A czasami pojawiają się w internecie wtedy, kiedy nikt się ich nie spodziewa.

Dlatego warto mieć swoje miejsca, do których regularnie zaglądasz.

Sprawdź kalendarium giełd staroci i zaplanuj kolejne polowanie na antyki →

A jeśli wolisz szukać bez wychodzenia z domu, zajrzyj również na nasz marketplace ze starociami i antykami →.

Kto wie – być może następnym razem to właśnie Ty odkryjesz Felixa.

Ceramika Vallauris – historia, sygnatury, artyści i wartość kolekcjonerska

Ceramika Vallauris to jedna z najbardziej charakterystycznych odmian francuskiej ceramiki artystycznej XX wieku. Kolorowe szkliwa, odważne formy, ręcznie wykonywane dekoracje, abstrakcyjne wzory, motywy roślinne i zwierzęce oraz charakterystyczna estetyka południa Francji sprawiły, że przedmioty powstające w Vallauris do dziś cieszą się zainteresowaniem kolekcjonerów.

Vallauris kojarzy się przede wszystkim z rozwojem ceramiki artystycznej po II wojnie światowej i z nazwiskami takimi jak Pablo Picasso, Roger Capron, Jean Derval, Suzanne Ramié, Gilbert Portanier czy Jean Gerbino. Nie oznacza to jednak, że każda ceramika z napisem „Vallauris” jest dziełem znanego artysty i ma wysoką wartość. Rynek ceramiki z Vallauris jest bardzo zróżnicowany.

Dla kolekcjonera najważniejsze są między innymi: autor, pracownia, okres powstania, technika wykonania, dekoracja, sygnatura, stan zachowania, rzadkość oraz proweniencja przedmiotu.

W tym artykule przyglądamy się bliżej temu, czym jest ceramika Vallauris, jak rozpoznać stare przedmioty z Vallauris, jakie nazwiska są szczególnie ważne dla kolekcjonerów oraz od czego zależy wartość francuskiej ceramiki artystycznej.

Czym jest ceramika Vallauris?

Vallauris to miejscowość na południu Francji, położona na Lazurowym Wybrzeżu, pomiędzy Cannes i Antibes. Przez wieki rozwijała się tutaj produkcja ceramiczna związana przede wszystkim z lokalną gliną i wyrobami użytkowymi.

Z czasem Vallauris stało się jednak czymś znacznie więcej niż ośrodkiem produkcji naczyń kuchennych. W XIX wieku ważną rolę w rozwoju ceramiki artystycznej odegrała rodzina Massier. Wprowadzano nowe sposoby szkliwienia, dekorowania i opracowywania powierzchni ceramiki.

Prawdziwy przełom nastąpił jednak w XX wieku. Szczególnie ważne były lata po II wojnie światowej, kiedy Vallauris stało się miejscem spotkania artystów, rzemieślników i ceramików.

W latach 50. XX wieku nastąpił złoty okres ceramiki Vallauris. Do miejscowości przyjeżdżali artyści, którzy eksperymentowali z gliną, szkliwami i formą. Powstawały zarówno przedmioty użytkowe, jak i dekoracyjne, rzeźby, wazony, talerze, misy, dzbany, plakiety i ceramika o charakterze artystycznym.

To właśnie z tego okresu pochodzi wiele przedmiotów, które obecnie można spotkać na rynku antyków, targach staroci, aukcjach i w kolekcjach prywatnych.

Dlaczego Vallauris jest tak ważne dla kolekcjonerów?

Historia Vallauris jest interesująca z punktu widzenia kolekcjonera przede wszystkim dlatego, że w jednym miejscu spotkało się wielu różnych twórców.

Nie istnieje jeden charakterystyczny wygląd całej ceramiki Vallauris. Poszczególne pracownie i artyści stosowali własne formy, kolory, techniki oraz sposoby sygnowania.

Dlatego dwa przedmioty określane jako „ceramika Vallauris” mogą wyglądać zupełnie inaczej.

Jeden może być prostym, kolorowym naczyniem wykonanym seryjnie dla rynku turystycznego. Inny może być ręcznie dekorowanym obiektem autorstwa znanego ceramika. Jeszcze inny może pochodzić z jednej z historycznych pracowni i przedstawiać charakterystyczny dla niej sposób dekoracji.

Dla kolekcjonera właśnie ta różnorodność jest jedną z największych zalet Vallauris.

Pablo Picasso i ceramika Vallauris

Nie sposób mówić o historii ceramiki Vallauris bez Pablo Picassa.

Picasso po raz pierwszy odwiedził Vallauris w 1946 roku, gdzie poznał Suzanne i Georges’a Ramié, prowadzących pracownię Madoura. Wkrótce ceramika stała się bardzo ważną częścią jego działalności artystycznej.

Od 1947 roku Picasso rozpoczął współpracę z pracownią Madoura, a Vallauris stało się jednym z najważniejszych miejsc jego pracy z ceramiką. Artysta eksperymentował z gliną, formą i dekoracją, wykorzystując między innymi motywy zwierzęce, ludzkie, mitologiczne oraz inspirowane kulturą śródziemnomorską.

Picasso miał ogromny wpływ na popularność Vallauris. Jego obecność przyciągnęła kolejnych artystów i przyczyniła się do rozwoju miejscowości jako ważnego centrum ceramiki artystycznej.

Trzeba jednak bardzo uważać na określenie „ceramika Picasso Vallauris”.

Nie każda ceramika z Vallauris jest ceramiką Picassa.

To bardzo ważne rozróżnienie dla osób kupujących antyki i przedmioty kolekcjonerskie.

Madoura – jedna z najważniejszych pracowni Vallauris

Pracownia Madoura zajmuje szczególne miejsce w historii ceramiki Vallauris.

Suzanne Ramié rozpoczęła działalność w Vallauris w 1938 roku. Po II wojnie światowej pracownia stała się miejscem współpracy z wieloma artystami, a od 1947 roku także z Picassem.

Madoura jest więc niezwykle istotnym punktem odniesienia przy identyfikacji części ceramiki związanej z Vallauris.

W przypadku przedmiotu przypisywanego Picasso szczególne znaczenie mają jednak nie tylko sama nazwa Vallauris czy nazwisko artysty, ale także dokładna identyfikacja obiektu, jego sygnatury, sposób wykonania, numeracja oraz dokumentacja.

Przy drogich obiektach nie warto opierać się wyłącznie na podobieństwie do zdjęcia znalezionego w internecie.

Ceramika Vallauris a złoty wiek lat 50.

Lata 50. XX wieku są dla Vallauris okresem szczególnym.

Właśnie wtedy miejscowość stała się jednym z najważniejszych centrów francuskiej ceramiki artystycznej. Pojawili się artyści, którzy połączyli tradycyjne techniki ceramiczne z nowoczesnym wzornictwem.

W tym okresie działali między innymi Roger Capron, Jean Derval, Gilbert Portanier i inni twórcy związani z miejscowym środowiskiem ceramicznym.

Dla dzisiejszego kolekcjonera oznacza to, że ceramika Vallauris z połowy XX wieku może być bardzo interesującym elementem kolekcji vintage i designu.

Roger Capron – jeden z najważniejszych ceramików Vallauris

Roger Capron należy do nazwisk, które warto znać przy kolekcjonowaniu ceramiki Vallauris.

W 1946 roku przeniósł się do Vallauris i założył pracownię Callis. Współpracował między innymi z Robertem Picaultem i Jeanem Dervalem, przyczyniając się do odrodzenia lokalnej ceramiki artystycznej.

W późniejszych latach Capron rozwijał działalność produkcyjną, tworząc między innymi przedmioty dekoracyjne, płytki ceramiczne, stoły oraz większe realizacje dekoracyjne.

Jego twórczość jest szczególnie interesująca dla osób kolekcjonujących francuski design XX wieku.

Przy przedmiotach przypisywanych Capronowi bardzo ważna jest jednak prawidłowa identyfikacja konkretnego modelu i okresu produkcji.

Nie każdy przedmiot noszący nazwisko Capron musi być unikatowym dziełem wykonanym własnoręcznie przez artystę. W twórczości Caprona występowała również produkcja seryjna.

To rozróżnienie może mieć duże znaczenie dla wartości przedmiotu.

Jean Derval i ceramika Vallauris

Jean Derval to kolejne ważne nazwisko związane z Vallauris.

Jego prace należą do charakterystycznych przykładów francuskiej ceramiki artystycznej XX wieku. W jego twórczości pojawiały się między innymi dekoracyjne naczynia, formy inspirowane naturą, motywy figuralne i ekspresyjne dekoracje.

Dla kolekcjonera istotne jest nie tylko samo nazwisko Derval, ale również sposób wykonania i dekoracji konkretnego obiektu.

Ceramika Vallauris była bowiem tworzona zarówno jako pojedyncze obiekty artystyczne, jak i jako produkcja przeznaczona do sprzedaży w większej liczbie egzemplarzy.

Jean Gerbino i charakterystyczna mozaika ceramiczna

Jednym z ciekawych twórców związanych z Vallauris był Jean Gerbino.

Gerbino znany jest przede wszystkim z charakterystycznej techniki wykorzystującej różnokolorowe kawałki gliny, które tworzą mozaikowy efekt na powierzchni przedmiotu.

Jego działalność w Vallauris rozpoczęła się w 1930 roku. Technika Gerbino wyróżnia się na tle wielu innych przedmiotów z Vallauris i może być bardzo pomocna podczas identyfikacji ceramiki.

Dla kolekcjonera jest to dobry przykład tego, dlaczego przy oglądaniu starej ceramiki warto zwracać uwagę nie tylko na sygnaturę, ale również na samą technikę wykonania.

Rodzina Massier – początki ceramiki artystycznej Vallauris

Historia ceramiki artystycznej Vallauris nie zaczyna się od Picassa.

Dużo wcześniej bardzo ważną rolę odegrała rodzina Massier.

W XIX wieku Jacques Massier oraz jego synowie Clément i Delphin rozwijali nowe techniki dekoracji i szkliwienia. Szczególnie istotne były kolorowe szkliwa oraz efekty metalicznych refleksów.

Massierowie odegrali ogromną rolę w przejściu od tradycyjnej ceramiki użytkowej do ceramiki artystycznej.

Ich wyroby mogą być dziś interesującymi antykami, a charakterystyczne szkliwa i dekoracje pomagają w identyfikacji przedmiotów.

Jak wygląda ceramika Vallauris?

Nie istnieje jeden wzór, po którym można rozpoznać całą ceramikę Vallauris.

To właśnie dlatego identyfikacja takich przedmiotów może być trudniejsza niż w przypadku niektórych manufaktur posiadających jeden bardzo charakterystyczny znak.

W ceramice Vallauris można spotkać:

  • intensywne kolory,
  • kontrastowe szkliwa,
  • dekoracje abstrakcyjne,
  • motywy roślinne,
  • motywy zwierzęce,
  • dekoracje geometryczne,
  • reliefy,
  • powierzchnie fakturowane,
  • efekty metaliczne,
  • dekoracje malowane ręcznie,
  • formy inspirowane naturą,
  • ceramikę użytkową,
  • wazony i misy,
  • talerze dekoracyjne,
  • dzbany,
  • plakiety,
  • rzeźby i obiekty figuralne.

Niektóre przedmioty są bardzo kolorowe i efektowne, inne natomiast mają spokojną, minimalistyczną formę.

Sygnatura Vallauris – jak rozpoznać ceramikę?

Jednym z pierwszych elementów, które powinien sprawdzić kolekcjoner, jest spód przedmiotu.

Na spodzie ceramiki mogą znajdować się:

  • sygnatura artysty,
  • nazwa pracowni,
  • napis Vallauris,
  • podpis autora,
  • znak wytwórni,
  • numer modelu,
  • oznaczenie dekoracji,
  • numer seryjny,
  • odręczne inicjały,
  • naklejka papierowa,
  • pieczęć.

Nie ma jednak jednej uniwersalnej „sygnatury Vallauris”.

To bardzo ważne.

Napis „Vallauris” może wskazywać na miejsce powstania lub związek przedmiotu z tamtejszym środowiskiem ceramicznym, ale sam w sobie nie jest dowodem autorstwa konkretnego artysty.

Dlatego przy wycenie starej ceramiki należy analizować cały przedmiot.

Gdzie szukać sygnatury ceramiki Vallauris?

Najczęściej sygnatury znajdują się na spodzie naczynia.

Warto dokładnie obejrzeć:

dno,

krawędź podstawy,

wewnętrzną część stopki,

boczną część podstawy,

pozostałości naklejek,

odciśnięte znaki,

napisy wykonane ręcznie.

Trzeba też pamiętać, że sygnatura może być częściowo zatarta, zamalowana lub niewidoczna z powodu zużycia.

W przypadku starej ceramiki nie powinno się więc automatycznie zakładać, że brak czytelnego podpisu oznacza brak wartości.

Jak rozpoznać starą ceramikę Vallauris?

Wiek ceramiki Vallauris może być trudny do ustalenia wyłącznie na podstawie wyglądu.

Przedmiot może wyglądać „staro”, ponieważ ma ręcznie wykonane szkliwo, nierówną powierzchnię czy charakterystyczne ślady produkcji.

To jednak nie wystarcza do określenia wieku.

Podczas identyfikacji warto zwrócić uwagę na kilka elementów.

Pierwszym jest sygnatura.

Drugim jest forma.

Trzecim sposób wykonania dekoracji.

Czwartym rodzaj szkliwa.

Piątym jakość i charakterystyczne cechy pracowni.

Szóstym stan zachowania.

Siódmym ewentualna dokumentacja lub pochodzenie przedmiotu.

Dopiero połączenie tych informacji daje znacznie bardziej wiarygodny obraz obiektu.

Czy każda ceramika Vallauris jest cenna?

Nie.

To jedna z najważniejszych rzeczy, które powinien wiedzieć początkujący kolekcjoner.

Popularność nazwy Vallauris sprawiła, że na rynku znajduje się bardzo dużo przedmiotów związanych z tą miejscowością.

Część z nich to wysokiej klasy ceramika artystyczna.

Część to dobrze zaprojektowane przedmioty vintage.

Część to produkcja seryjna.

Niektóre obiekty były przeznaczone przede wszystkim dla turystów odwiedzających południe Francji.

Dlatego sama informacja „Vallauris” nie wystarcza do określenia wartości.

Znacznie ważniejsze jest pytanie:

Kto wykonał przedmiot, kiedy powstał, w jakiej pracowni, jaką techniką i w jakim stanie zachował się do dziś?

Od czego zależy wartość ceramiki Vallauris?

Wartość kolekcjonerska ceramiki Vallauris zależy od kilku czynników.

Autor

Nazwisko znanego ceramika może mieć ogromne znaczenie dla wartości.

Inaczej będzie wyceniany anonimowy przedmiot z Vallauris, a inaczej dobrze udokumentowana praca znanego artysty.

Pracownia

Przynależność do konkretnej pracowni może pomóc w identyfikacji i określeniu wartości.

Okres powstania

Niektóre okresy w historii Vallauris są szczególnie interesujące dla kolekcjonerów, zwłaszcza złoty okres ceramiki artystycznej w latach 50. i 60. XX wieku.

Technika

Ręczna dekoracja, nietypowe szkliwa, reliefy, mozaikowe opracowanie powierzchni czy inne charakterystyczne techniki mogą zwiększać atrakcyjność obiektu.

Forma

Niektóre modele i formy są znacznie rzadsze od innych.

Stan zachowania

Pęknięcia, wyszczerbienia, naprawy, uzupełnienia i ślady klejenia mogą znacząco obniżać wartość.

W przypadku ceramiki szczególnie dokładnie należy sprawdzać krawędzie, podstawę, uchwyty, dzióbki i wystające elementy dekoracyjne.

Rzadkość

Obiekt występujący rzadko na rynku może być bardziej interesujący dla kolekcjonera niż popularny model produkowany przez wiele lat.

Ceramika Vallauris na targu staroci

Vallauris to bardzo ciekawy temat dla osób odwiedzających targi staroci i giełdy antyków.

Kolorowe ceramiczne wazony, misy, dzbany czy talerze często przyciągają uwagę już z daleka.

Problem polega na tym, że atrakcyjny wygląd nie zawsze oznacza wysoką wartość.

Na targu staroci warto przede wszystkim odwrócić przedmiot i dokładnie obejrzeć jego spód.

Sprawdź sygnaturę.

Obejrzyj dekorację.

Poszukaj charakterystycznych cech techniki wykonania.

Sprawdź, czy przedmiot nie był naprawiany.

Następnie spróbuj ustalić autora lub pracownię.

Szczególnie interesujące mogą być przedmioty z dobrze zachowaną sygnaturą, nietypową formą, ciekawą dekoracją i potwierdzonym pochodzeniem.

Giełdy staroci – prawdziwe polowanie na skarby

Jednym z najlepszych miejsc do poszukiwania starej ceramiki, antyków, porcelany, szkła i przedmiotów kolekcjonerskich są giełdy staroci organizowane w całej Polsce.

To właśnie na giełdach, targach antyków i lokalnych bazarach można czasami znaleźć przedmioty, których trudno szukać w zwykłych sklepach.

Stare naczynia, figurki, ceramika artystyczna, ceramika ludowa, obrazy, meble, zegary, książki i tysiące innych rzeczy – każda giełda może przynieść zupełnie inne znaleziska.

Dla osoby zainteresowanej ceramiką Vallauris giełda staroci może być szczególnie ciekawym miejscem poszukiwań. Kolorowy wazon, ręcznie dekorowana misa czy niewielki talerz mogą na pierwszy rzut oka wyglądać jak zwykły przedmiot dekoracyjny. Dopiero dokładne obejrzenie spodu i znajdującej się tam sygnatury może ujawnić nazwę pracowni, nazwisko artysty albo miejsce pochodzenia.

W przypadku ceramiki Vallauris warto zwracać uwagę przede wszystkim na sygnatury, charakterystyczne szkliwa, sposób dekoracji i jakość wykonania.

Jeżeli planujesz odwiedzić giełdę staroci, warto wcześniej sprawdzić aktualne terminy.

Kalendarium Giełd Staroci

Aktualne terminy giełd staroci, targów antyków i wydarzeń kolekcjonerskich znajdziesz w Kalendarium Giełd Staroci na Starocia.com.

Sprawdź Kalendarium Giełd Staroci

To miejsce dla każdego, kto chce wiedzieć, gdzie i kiedy odbywają się giełdy staroci, targi antyków oraz wydarzenia związane z kolekcjonerstwem.

Regularne sprawdzanie kalendarza może być szczególnie przydatne dla osób poszukujących konkretnych przedmiotów. Ciekawa ceramika Vallauris, stary francuski wazon, porcelanowa figurka czy sygnowany przedmiot dekoracyjny mogą pojawić się na giełdzie zupełnie niespodziewanie.

Na takich wydarzeniach warto również poświęcić czas na dokładne oglądanie stoisk. Najciekawsze znaleziska nie zawsze znajdują się w najbardziej reprezentacyjnych miejscach. Czasami wartościowy przedmiot leży pomiędzy zwykłymi starociami i dopiero znajomość sygnatur oraz historii poszczególnych pracowni pozwala dostrzec jego potencjał.

Marketplace Starocia.com – miejsce dla poszukiwaczy staroci

Poszukiwania nie muszą kończyć się na giełdzie.

Coraz więcej ciekawych przedmiotów można znaleźć również w internecie, przeglądając oferty kolekcjonerów, miłośników antyków i osób sprzedających przedmioty pochodzące z dawnych zbiorów.

Jeżeli interesują Cię antyki, ceramika artystyczna, stare przedmioty, porcelana, szkło, sztuka, kolekcjonerstwo i unikatowe znaleziska, warto regularnie zaglądać na Marketplace Starocia.com.

Sprawdź Marketplace Starocia.com

To miejsce, w którym mogą pojawiać się przedmioty pochodzące z prywatnych zbiorów, dawnych kolekcji i domowych kolekcji.

Wśród wielu ofert można znaleźć zarówno popularne przedmioty dekoracyjne, jak i znacznie ciekawsze obiekty dla kolekcjonerów. Dotyczy to również ceramiki – dobrze zachowany, sygnowany wazon lub misa z Vallauris może być znacznie bardziej interesująca niż przedmiot bez określonego pochodzenia.

Dla kolekcjonera internetowe oferty są również dobrym sposobem na porównywanie różnych przedmiotów, poznawanie cen i obserwowanie tego, jakie modele oraz nazwiska pojawiają się na rynku.

A czasami wśród wielu ofert można znaleźć prawdziwy skarb – starą, sygnowaną ceramikę, której autorstwo lub pochodzenie można powiązać z konkretnym artystą albo pracownią.

Ceramika Vallauris – na jakie uszkodzenia uważać?

Ceramika może wyglądać bardzo dobrze na pierwszy rzut oka, ale dokładne oględziny są niezwykle ważne.

Warto sprawdzić:

  • pęknięcia,
  • włosowate spękania,
  • wyszczerbienia,
  • ubytki szkliwa,
  • naprawy,
  • klejenia,
  • rekonstrukcje,
  • przemalowania,
  • uszkodzenia podstawy,
  • ślady wcześniejszych ingerencji.

Niektóre naprawy mogą być trudne do zauważenia bez dokładnego obejrzenia przedmiotu w dobrym świetle.

W przypadku droższej ceramiki warto również obejrzeć ją pod różnymi kątami i sprawdzić, czy dekoracja oraz szkliwo są zgodne z charakterem danego obiektu.

Ceramika Vallauris a ceramika użytkowa

Nie wszystkie przedmioty z Vallauris były tworzone jako dzieła sztuki.

Wśród ceramiki można znaleźć również przedmioty użytkowe.

Są to między innymi talerze, misy, dzbany, wazony, półmiski czy inne elementy wyposażenia wnętrz.

To ważne, ponieważ funkcja przedmiotu może wpływać na jego zużycie.

Ceramika użytkowa mogła być przez lata używana w gospodarstwie domowym, dlatego często posiada ślady użytkowania.

Z kolei przedmiot dekoracyjny, który przez kilkadziesiąt lat stał w gablocie, może zachować się znacznie lepiej.

Ceramika Vallauris jako element wnętrza

Ceramika Vallauris jest również bardzo interesująca dla osób zajmujących się aranżacją wnętrz w stylu vintage, mid-century modern i retro.

Charakterystyczne kolory i formy świetnie pasują do wnętrz inspirowanych designem lat 50., 60. i 70.

Wazon Vallauris może być zarówno obiektem kolekcjonerskim, jak i dekoracją.

W przypadku wartościowych przedmiotów warto jednak zachować ostrożność przy ich użytkowaniu.

Stara ceramika artystyczna powinna być traktowana przede wszystkim jako przedmiot kolekcjonerski, szczególnie jeśli posiada dużą wartość lub wyjątkową dekorację.

Ceramika Vallauris a francuski design XX wieku

Vallauris zajmuje ważne miejsce w historii francuskiego wzornictwa.

Rozwój lokalnych pracowni pokazał, że ceramika może łączyć funkcję użytkową z nowoczesnym językiem artystycznym.

Dlatego dzisiaj przedmioty z Vallauris interesują nie tylko kolekcjonerów ceramiki.

Są również poszukiwane przez osoby zajmujące się francuskim designem, wzornictwem XX wieku oraz wyposażeniem wnętrz vintage.

Szczególnie interesujące mogą być dobrze zachowane przedmioty pochodzące z okresu powojennego, kiedy Vallauris przeżywało swój największy rozwój artystyczny.

Najważniejsze nazwiska związane z ceramiką Vallauris

Jeżeli zaczynasz kolekcjonowanie Vallauris, warto znać kilka najważniejszych nazwisk.

Pablo Picasso – jeden z artystów, którzy najbardziej przyczynili się do światowej popularności ceramiki Vallauris.

Suzanne Ramié – założycielka pracowni Madoura i niezwykle ważna postać w historii ceramiki Vallauris.

Roger Capron – jeden z najważniejszych ceramików związanych z powojennym Vallauris.

Jean Derval – twórca charakterystycznej ceramiki artystycznej i jedna z ważnych postaci lokalnego środowiska.

Gilbert Portanier – artysta związany ze złotym okresem ceramiki Vallauris.

Jean Gerbino – twórca rozpoznawalny między innymi dzięki charakterystycznej technice mozaikowej.

Rodzina Massier – niezwykle ważna dla rozwoju ceramiki artystycznej Vallauris jeszcze przed złotym okresem lat 50.

Znajomość tych nazwisk jest dobrym początkiem dla osoby, która chce świadomie kupować stare francuskie wyroby ceramiczne.

Jak wyceniać ceramikę Vallauris?

Wycena ceramiki Vallauris nie powinna opierać się wyłącznie na wielkości przedmiotu czy jego atrakcyjnym wyglądzie.

Najważniejsze jest ustalenie jego pochodzenia.

Warto przygotować:

  • zdjęcie całego przedmiotu,
  • zdjęcie spodu,
  • zdjęcie sygnatury,
  • zdjęcia dekoracji,
  • informację o wymiarach,
  • informację o stanie zachowania,
  • ewentualne informacje o pochodzeniu.

Im więcej informacji posiada kolekcjoner, tym łatwiej porównać przedmiot z innymi obiektami tego samego autora lub pracowni.

W przypadku drogich przedmiotów warto również porównywać ceny faktycznie sprzedanych obiektów, a nie tylko ceny ofertowe.

Więcej informacji o tematyce wyceny znajdziesz w materiałach dotyczących wyceny antyków.

Wycena antyków – materiały na Starocia.com

Czy warto kupować ceramikę Vallauris?

Tak, ale najlepiej kupować ją świadomie.

Vallauris jest bardzo ciekawym kierunkiem kolekcjonowania, ponieważ obejmuje ogromną liczbę stylów, artystów i pracowni.

Można zacząć od stosunkowo niedrogich przedmiotów vintage, ucząc się rozpoznawać charakterystyczne szkliwa, formy i sygnatury.

Z czasem można przejść do bardziej konkretnych kolekcji, na przykład ceramiki określonego artysty, pracowni albo okresu.

Najważniejsze jest jednak zdobywanie wiedzy.

W przypadku ceramiki Vallauris sama nazwa miejscowości nie jest gwarancją wysokiej wartości.

Znacznie bardziej interesujący jest konkretny przedmiot z dobrze ustalonym autorem, pracownią i pochodzeniem.

Ceramika Vallauris – co warto kupić na giełdzie staroci?

Jeżeli podczas przeglądania stoisk zauważysz ceramikę Vallauris, nie przechodź obok niej obojętnie.

Najpierw odwróć przedmiot.

Sprawdź sygnaturę.

Obejrzyj dekorację.

Poszukaj charakterystycznych cech techniki wykonania.

Sprawdź, czy przedmiot nie był naprawiany.

Następnie spróbuj ustalić autora lub pracownię.

Szczególnie interesujące mogą być przedmioty z dobrze zachowaną sygnaturą, nietypową formą, ciekawą dekoracją i potwierdzonym pochodzeniem.

Na rynku staroci można również znaleźć przedmioty, które sprzedający opisuje jedynie jako „stara ceramika francuska”, mimo że na spodzie znajduje się sygnatura pozwalająca dokładniej określić ich pochodzenie.

To właśnie dlatego znajomość sygnatur i historii ceramiki jest tak ważna.

Vallauris – nie myl nazwy miejscowości z nazwiskiem artysty

To jedna z najważniejszych zasad przy zakupie.

Vallauris to przede wszystkim miejsce i środowisko ceramiczne, a nie nazwisko jednego producenta.

W jednej miejscowości działało wielu artystów i pracowni.

Dlatego określenie „ceramika Vallauris” jest bardzo szerokie.

Dopiero dalsza identyfikacja pozwala ustalić, czy mamy do czynienia z konkretnym artystą, manufakturą, pracownią czy produkcją seryjną.

Dla kolekcjonera właśnie ten drugi etap jest najciekawszy.

Ceramika Vallauris – dlaczego warto ją kolekcjonować?

Ceramika Vallauris jest interesująca, ponieważ łączy w sobie historię, rzemiosło i sztukę.

Może być przykładem powojennego wzornictwa, francuskiego stylu vintage, ceramiki artystycznej albo pracy konkretnego artysty.

Niektóre przedmioty mają przede wszystkim wartość dekoracyjną.

Inne mają znaczenie historyczne.

Jeszcze inne mogą być wartościowymi obiektami kolekcjonerskimi.

Właśnie ta różnorodność sprawia, że Vallauris jest tak ciekawym tematem dla osób zainteresowanych antykami i starociami.

Jeżeli interesują Cię również inne przedmioty kolekcjonerskie, warto regularnie zaglądać do naszego Bloga Starocia.com, gdzie publikujemy materiały dotyczące antyków, staroci, kolekcjonerstwa i rozpoznawania wartości przedmiotów.

Blog Starocia.com

Ceramika Vallauris na rynku antyków

Rynek ceramiki Vallauris jest bardzo szeroki.

Można spotkać zarówno niedrogie przedmioty dekoracyjne, jak i obiekty osiągające znacznie wyższe ceny dzięki nazwisku autora, rzadkości, jakości wykonania i proweniencji.

Dlatego przy zakupie nie warto kierować się wyłącznie pierwszym wrażeniem.

Najciekawsze zakupy często zaczynają się od dokładnego obejrzenia przedmiotu.

Stara ceramika może mieć niewielki ślad na spodzie, który całkowicie zmienia sposób jej identyfikacji.

Jedna sygnatura może wskazać pracownię.

Inna może wskazać autora.

Numer lub charakterystyczny sposób dekorowania może pomóc ustalić model albo okres produkcji.

To właśnie szczegóły są najważniejsze w kolekcjonerstwie.

Ceramika Vallauris – podsumowanie

Ceramika Vallauris to jeden z najciekawszych tematów w kolekcjonowaniu francuskiej ceramiki XX wieku.

Jej historia łączy wielowiekową tradycję ceramiczną południa Francji z rozwojem nowoczesnej ceramiki artystycznej. Szczególnie ważne były XIX-wieczne eksperymenty rodziny Massier oraz powojenny rozwój Vallauris, kiedy miejscowość stała się centrum działalności wielu artystów.

Ogromne znaczenie dla rozwoju i światowej popularności Vallauris miała obecność Pablo Picassa oraz działalność pracowni Madoura.

Jednocześnie warto pamiętać, że nie każda ceramika Vallauris jest cenna i nie każda jest dziełem znanego artysty.

Przy identyfikacji najważniejsze są sygnatura, autor, pracownia, technika wykonania, okres, forma, dekoracja, stan zachowania oraz pochodzenie.

Dla kolekcjonera najciekawsze są właśnie te przedmioty, w przypadku których można powiedzieć coś więcej niż tylko „stara ceramika z Francji”.

Dobrze rozpoznana ceramika Vallauris może być wartościowym elementem kolekcji antyków, staroci i francuskiego designu XX wieku.

A czasami niepozorny przedmiot znaleziony na giełdzie staroci okazuje się znacznie ciekawszy, niż można było przypuszczać na pierwszy rzut oka.

Jeżeli szukasz ciekawych przedmiotów do swojej kolekcji, możesz również sprawdzić Marketplace Starocia.com i zobaczyć, jakie antyki i przedmioty kolekcjonerskie są aktualnie dostępne.

Marketplace Starocia.com

Barok – sztuka barokowa, historia, cechy i antyki. Jak rozpoznać styl barokowy?

Barok to jeden z najbardziej charakterystycznych stylów w historii sztuki europejskiej. Kojarzy się z przepychem, bogatą ornamentyką, monumentalnymi wnętrzami, złoceniami, dramatycznymi scenami i niezwykłą dbałością o szczegół. Sztuka barokowa przez wieki inspirowała artystów, architektów, rzemieślników i projektantów wnętrz.

Dzisiaj antyki barokowe są bardzo interesującym obszarem dla kolekcjonerów. Stare meble, obrazy, rzeźby, zegary, ramy, przedmioty sakralne czy elementy wyposażenia dawnych wnętrz mogą mieć dużą wartość historyczną, artystyczną i kolekcjonerską.

W tym artykule wyjaśniamy, czym jest barok, jakie są najważniejsze cechy sztuki barokowej, jak rozpoznać styl barokowy, czym wyróżniają się meble barokowe, obrazy i rzeźby oraz gdzie szukać starych antyków.

Czym jest barok?

Barok to styl artystyczny, który rozwijał się w Europie przede wszystkim od XVII wieku. Jego początki szczególnie mocno związane są z Rzymem, gdzie architektura, malarstwo i rzeźba zaczęły tworzyć niezwykle efektowne, często monumentalne kompozycje.

Barok miał silnie oddziaływać na odbiorcę. Artyści wykorzystywali ruch, emocje, kontrast światła i cienia, bogatą dekorację oraz teatralność przedstawienia.

Barok nie ograniczał się do jednej dziedziny sztuki. Obejmował między innymi:

  • architekturę,
  • malarstwo,
  • rzeźbę,
  • meblarstwo,
  • złotnictwo,
  • sztukę sakralną,
  • tkaniny,
  • grafikę,
  • dekorację wnętrz,
  • rzemiosło artystyczne.

Dlatego określenie antyki barokowe może odnosić się do bardzo różnych przedmiotów.

Najważniejsze cechy sztuki barokowej

Jak rozpoznać barok?

Nie zawsze jest to proste, ponieważ sztuka barokowa różniła się w zależności od kraju, regionu i okresu. Można jednak wskazać kilka cech, które bardzo często pojawiają się w dziełach barokowych.

Przepych i bogata ornamentyka

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech baroku jest dekoracyjność.

W sztuce barokowej pojawiają się między innymi:

  • złocenia,
  • ornamenty roślinne,
  • liście akantu,
  • kartusze,
  • girlandy,
  • dekoracyjne ramy,
  • bogata snycerka,
  • rozbudowane kompozycje rzeźbiarskie.

Dekoracja nie jest jedynie dodatkiem. Bardzo często staje się integralną częścią dzieła.

Ruch i dynamika

Barok lubił ruch.

Postacie na obrazach i w rzeźbach często przedstawiane są w dynamicznych pozach. Kompozycje wykorzystują diagonalne linie, rozwiane szaty i gesty.

Dzięki temu dzieło może sprawiać wrażenie, jakby scena rozgrywała się właśnie przed oczami widza.

Kontrast światła i cienia

Duże znaczenie w malarstwie barokowym miało światło.

Artyści wykorzystywali mocne kontrasty między jasnymi i ciemnymi fragmentami obrazu, aby zwiększyć dramatyzm przedstawienia.

Teatralność

Barok często przypomina scenę teatralną.

Artysta nie chciał jedynie pokazać wydarzenia. Chciał również wywołać emocje.

Dlatego w sztuce barokowej często spotykamy dramatyczne gesty, ekspresję twarzy, emocje oraz rozbudowane sceny.

Monumentalność

Barokowe kościoły, pałace i rezydencje miały robić ogromne wrażenie.

Monumentalne schody, kopuły, kolumnady, freski, rzeźby i bogato dekorowane wnętrza tworzyły często jedną wielką kompozycję.

Barok w architekturze

Architektura barokowa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych dziedzin sztuki tego okresu.

Barokowe budowle często charakteryzują się:

  • monumentalnymi fasadami,
  • kopułami,
  • kolumnami,
  • bogatymi sztukateriami,
  • rozbudowaną ornamentyką,
  • efektownymi schodami,
  • freskami,
  • złoceniami,
  • bogato dekorowanymi wnętrzami.

W przypadku barokowych kościołów ogromne znaczenie miało połączenie architektury, malarstwa i rzeźby.

Wnętrze miało oddziaływać na widza jako całość.

Barok w Polsce

Barok w Polsce rozwijał się przede wszystkim w XVII i XVIII wieku.

Styl ten można odnaleźć w architekturze sakralnej, pałacowej, dworskiej oraz w sztuce dekoracyjnej.

Powstawały:

  • kościoły barokowe,
  • klasztory,
  • pałace,
  • dwory,
  • kaplice,
  • ołtarze,
  • rzeźby religijne,
  • obrazy,
  • bogato dekorowane wyposażenie wnętrz.

Polski barok był związany zarówno z wpływami włoskimi, jak i środkowoeuropejskimi.

Dla współczesnych kolekcjonerów szczególnie interesujące są polskie antyki barokowe, ponieważ pozwalają poznawać historię dawnego rzemiosła, sztuki i wyposażenia polskich rezydencji oraz świątyń.

Meble barokowe – jak je rozpoznać?

Meble barokowe należą do najbardziej interesujących przedmiotów kolekcjonerskich związanych ze stylem barokowym.

W meblarstwie tego okresu szczególne znaczenie miały:

  • masywne formy,
  • bogata ornamentyka,
  • snycerka,
  • dekoracyjne nogi,
  • profilowane elementy,
  • intarsja,
  • fornir,
  • złocenia,
  • rozbudowane okucia.

Barokowe meble często miały podkreślać status właściciela.

W reprezentacyjnych wnętrzach znajdowały się między innymi bogato dekorowane komody, stoły, krzesła, fotele, szafy i konsole.

Dzisiaj autentyczny mebel barokowy może być wyjątkowo interesującym elementem kolekcji.

Trzeba jednak uważać na późniejsze meble stylizowane na barok.

Sam wygląd nie wystarcza do potwierdzenia wieku.

Znaczenie mają między innymi:

  • konstrukcja,
  • sposób wykonania,
  • rodzaj drewna,
  • okucia,
  • ślady użytkowania,
  • technika dekoracji,
  • późniejsze naprawy,
  • pochodzenie,
  • dokumentacja.

Obrazy barokowe

Malarstwo barokowe należy do najważniejszych części sztuki tego okresu.

Wśród popularnych tematów znajdowały się:

  • sceny religijne,
  • portrety,
  • sceny mitologiczne,
  • martwe natury,
  • sceny historyczne,
  • sceny rodzajowe,
  • pejzaże.

Jednym z najbardziej znanych artystów epoki był Peter Paul Rubens, którego twórczość miała ogromny wpływ na rozwój barokowych ideałów w Europie Północnej.

W przypadku starych obrazów szczególne znaczenie mają:

  • autorstwo,
  • warsztat,
  • stan zachowania,
  • pochodzenie,
  • dokumentacja,
  • wcześniejsze konserwacje.

Nie każdy stary obraz przedstawiający scenę religijną jest obrazem barokowym.

Dlatego identyfikacja starego obrazu wymaga doświadczenia i dokładnej analizy.

Rzeźba barokowa

Rzeźba barokowa często wykorzystuje ruch, ekspresję i mocne gesty.

Jednym z najbardziej znanych artystów związanych z rzeźbą barokową był Gian Lorenzo Bernini.

Jego twórczość doskonale pokazuje charakterystyczne dla epoki zainteresowanie ruchem, emocjami i teatralnością.

W polskich zbiorach szczególnie interesujące mogą być stare rzeźby sakralne wykonane z:

  • drewna,
  • kamienia,
  • stiuku,
  • metalu.

Dla kolekcjonera ogromne znaczenie może mieć zachowana polichromia, złocenie oraz oryginalna powierzchnia.

Dlatego starej rzeźby barokowej nie powinno się pochopnie czyścić ani przemalowywać.

Usunięcie starej warstwy może zmienić wygląd przedmiotu i utrudnić jego późniejszą ocenę.

Antyki barokowe – co można znaleźć?

Określenie antyki barokowe obejmuje bardzo szeroką grupę przedmiotów.

Na rynku kolekcjonerskim można spotkać między innymi:

  • meble barokowe,
  • obrazy barokowe,
  • rzeźby barokowe,
  • stare ramy,
  • zegary,
  • świeczniki,
  • lustra,
  • elementy wyposażenia kościołów,
  • przedmioty sakralne,
  • szkło,
  • ceramikę,
  • wyroby metalowe,
  • tkaniny,
  • elementy architektoniczne.

Niektóre z tych przedmiotów są bardzo efektowne, inne mogą wyglądać niepozornie.

Właśnie dlatego warto poznawać historię sztuki i nauczyć się zwracać uwagę na szczegóły.

Ile warte są antyki barokowe?

To jedno z najczęściej zadawanych pytań przez osoby, które znajdują stary przedmiot na strychu, w piwnicy albo podczas porządkowania rodzinnego domu.

Wartość antyku barokowego może zależeć od wielu czynników.

Wiek

Autentyczny przedmiot z epoki może mieć zupełnie inną wartość niż późniejsza kopia lub stylizacja.

Autor lub warsztat

Znane autorstwo lub pochodzenie z konkretnego warsztatu może znacząco wpływać na wartość.

Stan zachowania

Oryginalność jest bardzo ważna.

Nie zawsze najlepiej zachowany przedmiot będzie najbardziej wartościowy, jeżeli został mocno przebudowany lub odrestaurowany.

Materiał

Znaczenie może mieć rodzaj drewna, kamienia, metalu czy innych materiałów wykorzystanych do wykonania przedmiotu.

Pochodzenie

Historia przedmiotu, wcześniejsi właściciele i dokumentacja mogą mieć ogromne znaczenie.

Rzadkość

Im rzadszy przedmiot, tym większe może być zainteresowanie kolekcjonerów.

Autentyczność

To jeden z najważniejszych elementów.

Na rynku znajduje się wiele późniejszych przedmiotów stylizowanych na dawne epoki.

Dlatego przed zakupem droższego antyku warto przeprowadzić dokładną identyfikację.

Barok a późniejsze style – jak ich nie pomylić?

Jednym z problemów początkujących kolekcjonerów jest odróżnienie autentycznego baroku od późniejszych stylizacji.

W XIX i XX wieku bardzo chętnie powracano do dawnych stylów.

Powstawały meble i przedmioty inspirowane:

  • barokiem,
  • rokoko,
  • klasycyzmem,
  • renesansem,
  • gotykiem.

Dlatego przedmiot może wyglądać „bardzo barokowo”, ale w rzeczywistości pochodzić z dużo późniejszego okresu.

Samo bogactwo dekoracji nie jest dowodem wieku.

W przypadku wartościowych antyków trzeba analizować całość przedmiotu.

Barok, rokoko i klasycyzm

Barok często bywa mylony z rokoko.

Rokoko rozwijało się później i w wielu regionach Europy wyrastało z późnej fazy baroku, ale miało inną estetykę.

W uproszczeniu:

Barok – monumentalność, dramatyzm, ruch, przepych.

Rokoko – lekkość, dekoracyjność, asymetria, delikatniejsze formy.

Klasycyzm – większa dyscyplina formy, inspiracje sztuką antyczną i większa symetria.

W przypadku mebli różnice mogą być szczególnie widoczne w konstrukcji, ornamentyce i proporcjach.

Gdzie szukać antyków barokowych?

Jeżeli interesują Cię antyki barokowe, stare meble, obrazy, rzeźby i przedmioty kolekcjonerskie, warto korzystać z kilku źródeł.

Jednym z najbardziej tradycyjnych miejsc są giełdy staroci i targi antyków.

Na giełdzie można dokładnie obejrzeć przedmiot, porozmawiać ze sprzedawcą i porównać różne egzemplarze.

Można również trafić na przedmioty, które nie są jeszcze dobrze opisane lub zidentyfikowane.

Giełdy staroci – gdzie szukać barokowych antyków?

Jeżeli planujesz poszukiwania, warto regularnie sprawdzać Kalendarium Giełd Staroci, Antyków i Pchlich Targów na Starocia.com.

W kalendarium można znaleźć informacje o wydarzeniach związanych ze starociami, antykami, pchlimi targami i kolekcjonerstwem.

Na takich wydarzeniach można szukać:

  • starych mebli,
  • obrazów,
  • rzeźb,
  • zegarów,
  • porcelany,
  • ceramiki,
  • przedmiotów sakralnych,
  • dekoracji wnętrz,
  • innych antyków.

Warto odwiedzać giełdy regularnie.

Oferta zmienia się z wydarzenia na wydarzenie i nigdy nie wiadomo, jaki przedmiot pojawi się na kolejnym stoisku.

Antyki barokowe w internecie

Nie każdy ma możliwość odwiedzania giełd staroci.

Dlatego drugim miejscem, które warto regularnie sprawdzać, jest Starocia.com Marketplace.

Marketplace Starocia.com pozwala przeglądać oferty związane ze starociami, antykami i przedmiotami kolekcjonerskimi.

Jeżeli szukasz konkretnego rodzaju przedmiotu, warto stosować różne hasła.

Przykładowo:

  • meble barokowe,
  • antyki barokowe,
  • obraz barokowy,
  • rzeźba barokowa,
  • stara rzeźba,
  • antyczne meble,
  • stare zegary,
  • antyki sakralne,
  • stare ramy,
  • przedmioty kolekcjonerskie.

Warto również zaglądać na Marketplace regularnie, ponieważ oferta może się zmieniać.

Giełda staroci czy Marketplace?

Najlepszym rozwiązaniem dla kolekcjonera jest często korzystanie z obu możliwości.

Giełda staroci daje możliwość obejrzenia przedmiotu na żywo.

Możemy sprawdzić:

  • fakturę drewna,
  • stan powierzchni,
  • sposób wykonania,
  • okucia,
  • ślady napraw,
  • złocenia,
  • polichromię,
  • konstrukcję.

Marketplace daje natomiast możliwość przeglądania ofert bez konieczności czekania na kolejną giełdę.

Dla osoby szukającej konkretnego antyku połączenie obu metod może być bardzo skuteczne.

Giełda + Marketplace + wiedza o stylach historycznych to bardzo dobre połączenie dla początkującego kolekcjonera.

Na co uważać przy zakupie antyku barokowego?

Kupując stary przedmiot, nie należy kierować się wyłącznie jego wyglądem.

Szczególną ostrożność warto zachować w przypadku drogich obiektów, których autentyczność nie została odpowiednio udokumentowana.

Przed zakupem warto sprawdzić:

  1. Czy przedmiot rzeczywiście pochodzi z deklarowanego okresu?
  2. Czy nie jest późniejszą kopią?
  3. Czy był poddawany renowacji?
  4. Czy zachowały się oryginalne elementy?
  5. Czy istnieje dokumentacja pochodzenia?
  6. Czy cena odpowiada rzeczywistemu stanowi przedmiotu?
  7. Czy można uzyskać dodatkowe informacje od sprzedającego?

W przypadku bardzo wartościowych dzieł dobrym rozwiązaniem może być konsultacja z rzeczoznawcą lub specjalistą od konkretnej dziedziny.

Czy każdy stary mebel z dużą ilością dekoracji jest barokowy?

Nie.

To jeden z najczęstszych błędów początkujących kolekcjonerów.

Bogata dekoracja może występować również w meblach późniejszych, które jedynie naśladują barok.

Podobnie jest z obrazami, rzeźbami, ramami i elementami wyposażenia wnętrz.

Dlatego rozpoznawanie antyków barokowych wymaga spojrzenia na wiele elementów jednocześnie.

Liczy się nie tylko wygląd, ale również technika wykonania, materiał, konstrukcja, proporcje, sposób dekoracji oraz historia przedmiotu.

Dlaczego warto kolekcjonować sztukę barokową?

Barok jest niezwykle ciekawym tematem kolekcjonerskim.

Jego ogromną zaletą jest różnorodność.

Można kolekcjonować wyłącznie:

  • stare obrazy,
  • rzeźby,
  • meble,
  • zegary,
  • ramy,
  • przedmioty sakralne,
  • dekoracyjne elementy wyposażenia.

Można również stworzyć kolekcję obejmującą różne dziedziny sztuki dawnej.

Dla wielu osób najważniejsza nie jest sama wartość finansowa przedmiotu, ale jego historia.

Stary mebel może pamiętać kilka pokoleń.

Rzeźba mogła znajdować się w dawnym domu lub kościele.

Obraz mógł przez dziesięciolecia wisieć w prywatnej kolekcji.

To właśnie historia sprawia, że stare antyki są czymś więcej niż dekoracją.

Barokowe antyki na Starocia.com

Świat antyków jest ogromny, a znalezienie interesującego przedmiotu często wymaga cierpliwości.

Dlatego warto korzystać zarówno z giełd staroci, jak i internetu.

Jeżeli chcesz wiedzieć, gdzie i kiedy odbywają się giełdy staroci, sprawdź nasze kalendarium giełd staroci.

Na Starocia.com Marketplace można znaleźć różnego rodzaju starocie, antyki i przedmioty kolekcjonerskie

To dwa miejsca, które warto mieć na swojej liście podczas poszukiwania starych mebli, obrazów, rzeźb, zegarów i innych antyków.

Barok – podsumowanie

Barok to jeden z najważniejszych stylów w historii sztuki europejskiej.

Jego charakterystyczne cechy to przepych, dynamika, teatralność, emocjonalność, bogata ornamentyka oraz połączenie różnych dziedzin sztuki w jedną efektowną całość.

Dzisiaj sztuka barokowa jest niezwykle interesująca zarówno dla historyków sztuki, jak i kolekcjonerów.

Stare meble barokowe, obrazy, rzeźby, zegary i przedmioty dekoracyjne mogą być wyjątkowymi elementami kolekcji.

Trzeba jednak pamiętać, że wygląd przedmiotu nie zawsze świadczy o jego wieku.

Autentyczny antyk wymaga odpowiedniej identyfikacji, a w przypadku cennych obiektów również profesjonalnej oceny.

Jeżeli chcesz rozpocząć własne poszukiwania, sprawdzaj regularnie giełdy staroci, targi antyków oraz oferty internetowe.

Być może podczas kolejnej wyprawy znajdziesz przedmiot, który przez lata pozostawał niezauważony, a dziś okaże się ciekawym fragmentem historii sztuki.

Barok nie jest tylko stylem. To sposób patrzenia na sztukę, w którym przedmiot miał zachwycać, zaskakiwać i opowiadać swoją historię.